جایگاه حکمروایی مطلوب شهری در اسناد قانونی فرادست و پاییندست توسعه ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی
2 استاد دانشکده علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22034/mr.2020.431چکیده
حکمروایی مطلوب شهری را روابط تفاهمآمیز حمایتی و اشتراکی بین دولت، جامعه مدنی و بخش خصوصی تعریف کردهاند که شاخصهای مهم توسعه پایدار شهری و گامی اساسی برای مردمی کردن اداره شهرهاست.با توجه به اینکه نیاز به شناخت وضعیت حکمروایی مطلوب در قوانین وجود دارد تا اجرای حکمروایی آسان شود، هدف پژوهش حاضر این است که اسناد قانونی بالادست (قانون اساسی)، میاندست (برنامههای پنجساله چهارم و پنجم) و پاییندست (قانون شهرداریها) را برای یافتن جایگاه حکمروایی مطلوب شهری در این قوانین، مورد بررسی و تحلیل محتوا قرار دهد. در این تحقیق از روش تحلیل محتوای کیفی با رویکرد تلخیصی استفاده شده است که بر محتوای پنهان متن تأکید میکند. نتایج تحلیل در اسناد قانونی بالادست و پاییندست حاکی از آن بود که هرچه از سطح فرادست اسناد قانونی توسعه شهری یعنی قانون اساسی به سطح پایین اسناد قانونی یعنی قانون شهرداریها میرسیم، از تعداد مواد و اصول دارای معیارهای حکمروایی مطلوب شهری کاسته میشود. همچنین بررسی زمانی دو برنامه توسعه چهارم و پنجم نشان میدهد که در برنامه پنجم که چند سال بعد از برنامه چهارم تدوین شده است با افزایش موادی روبهرو هستیم که معیارهای حکمروایی مطلوب را در خود جای دادهاند.