کارکرد تکنیکهای بصری در روایت انیمیشنهای بدون کلام
نویسندگان
1 دکتری پژوهش هنر , دانشگاه تهران , تهران , ایران(نویسنده مسئول)
2 دانشجوی کارشناسی ارشد انیمیشن، دانشگاه سوره ,تهران ایران
doi
10.22034/bmsp.2021.132254چکیده
گذر از تجربههای ابتدایی و سینمای اولیه، فیلمسازان را بهسوی مسیری هدایت کرد که برای جلب مخاطب، به چگونگی نمایش داستان در فیلم توجه کنند. سینمای صامت و سینمای ناطق، شیوههای مختلف روایت را در دورههای سینمای کلاسیک، مدرن و پست مدرن در فرمهای گوناگون سینمای هنری، جنبشها و سبکهای سینمایی آزموده و تجربه کردهاند؛ که هر کدام ویژگیهای منحصربهفردی دارند. سینمای اولیه، به دلیل عدم توانایی استفاده از صدا، قصههای بدون کلام را در تولیداتش مورد توجه قرار میداد، اما سینمای معاصر و بهخصوص هنرصنعترسانه انیمیشن، با در نظر گرفتن ارزشهای بصری و خصایل زبیاییشناسی از ساختار بدون کلام، بهره میجوید. سینمای بدون کلام شکلی آگاهانه است که میتواند غالبهای روایی گوناگونی را به شکلی تجسمی و بصری تولید کند و مخاطبان ردههای سنی و فکری متفاوت را به سوی این نوع سینما جذب کند. این پژوهش با هدف کاربردی، ضمن مرور پیشینة روشهای روایتپردازی در سینما، تلاش دارد به این مسئله بپردازد که فیلمهای انمیشین معاصر چگونه از کارکردها و تکنیکهای بصری در روایت آثار بدون کلام استفاده میکنند. روش تحقیق حاضر کیفی، با رویکردی فرمالیستی و با استفاده از مطالعة منابع کتابخانهای و آرشیوهای شنیداری و دیداری به تحلیل انیمیشن داستان خرس، به عنوان انتخابی هدفمند از انمیشینهای بدون کلام (1990-2017) پرداخته است. نتیجه حاصله نشان از آن دارد که در انیمیشنهای بدون کلام، هجوم و انباشت عناصر بصری و صوتی در رساندن اطلاعات روایی تأثیر وافری دارند.