ارزیابی خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیک و تأثیر آن بر کیفیت آب (مطالعه موردی: رودخانه گدارخوش)
نویسندگان
doi
10.22055/jise.2017.20927.1499چکیده
خشکسالی یک پدیده طبیعی است که باعث کمبود منابع آب در بخشهای مختلف شرب، صنعت و کشاورزی میشود. این پدیده در مقایسه با سایر بلایای طبیعی از نظر شدت وقوع و هم از نظر میزان خساراتی که به بار میآورد، از اهمیت بیشتری برخوردار است. تحقیق حاضر بهمنظور بررسی خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیکی و تأثیر آن بر کیفیت آب رودخانه گدارخوش واقع در استان ایلام در طول بازه ی زمانی 1365 تا1391، صورت پذیرفته است. بدین منظور از آمار 26 ساله دما و بارش دو ایستگاه هواشناسی، داده دبی و کیفیت آب یک ایستگاه آبسنجی در خروجی حوضه گدارخوش استفاده شد. همچنین شاخص جریان کم Q 90 و شاخص هواشناسی SPI ، شاخص خشکسالی هیدرولوژیک SDI در 5 بازه زمانی (3، 6، 12، 24، 48 ماهه) محاسبه گردید. نتایج بررسی خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیک حاکی از افزایش شدت و تداوم خشکسالیها به ویژه خشکسالی هیدرولوژیک در سالهای اخیر و وجود تأخیر زمانی 12 ماهه بین وقوع خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیک بوده است. مقایسه دوره های خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیک بر اساس شاخص های SPI و SDI نشان می دهد که حدود 55 درصد خشکسالی های هیدرولوژیک در زمان خشکسالی های هواشناسی که بارندگی ها شرایط نرمالی را نداشتهاند، اتفاق افتاده است. همچنین بر اساس شاخص های SPI و Q 90 دوره های مشترک خشکسالی هواشناسی و هیدرولوژیک 11 ماه می باشد. در بررسی تغییرات فوق بر کیفیت آب رودخانه نتایج نشان داد که کاهش دبی رودخانه در اثر خشکسالی و افزایش دما باعث افزایش مقدار آنیونها شامل سولفات، کلر و بیکربنات در سالهای خشک نسبت به میانگین دوره آماری، به میزان 09/4 درصد و میزان کاتیونها شامل سدیم، کلسیم و منیزیم به میزان 04/8 درصد شده است. در سایر پارامترهای کیفی ازجمله هدایت الکتریکی، املاح محلول و نسبت جذب سدیم به ترتیب 24/0، 17/0 و 88/5 درصد افزایش مشاهده گردید ولی براساس نمودار شولر کیفیت آب تقریباً در محدوده قابل قبول میباشد.