خصوصی سازی مدارس در ایران
نویسندگان
doi
10.22055/edus.1999.16099چکیده
در مقاله حاضر خصوصی سازی به عنوان یکی از مباحث جدال برانگیز دهههای اخیر بررسی شده است. جریان خصوصی سازی در خلال برنامه پنج ساله اول توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی از سال 1367 در اقتصاد ایران مطرح گردیده و این روند در مدارس شتاب بیشتری یافته است. مقاله حاضر در راستای پاسخ به سوالاتی نظیر: خاستگاه نظری و زمینههای اقتصادی خصوصی سازی مدارس، نقش دولت در فرایند خصوصی سازی، دلایل برپایی مدارس خصوصی، استفاده کنندگان از مدارس خصوصی و سرانجام کارایی مدارس خصوصی برای زیستن در عصر جهانی شدن و بهرهگیری از مزایای آن به رشته تحریر در آمده است. نتایج حاصله نشان میدهد که اولاً، مدارس خصوصی در ایران بیشتر از دو جنبه تامین مالی و اداره مدارس مورد توجه قرار گرفتهاند. ثانیاً فشارهای سیاسی و اجتماعی برای ایجاد مدارس خصوصی در کشور ایران از عوامل عمده به شمار میروند. لذا میتوان گفت دیدگاههای انتقادی - که معتقدند خصوصی سازی مدارس به عنوان فرایندی برای تقویت گروههای غنی و مرفه و حفظ و تثبیت طبقه اجتماعی و موقعیت سیاسی و اجتماعی افراد و خانوادها است، تبیین مناسبی برای تفسیر دلایل و زمینههای شکلگیری مدارس خصوصی در ایران میباشند. ثالثاً، به لحاظ ماهیت ساختاری و عوامل شکل دهنده مدارس خصوصی در کشور ایران، این مدارس نمیتوانند در راستای دستیابی به مزیتهای اقتصاد جهانی حرکت نمایند.
