تدوین راهبردهای خودگردانی استانهای جمهوری اسلامی ایران
نویسندگان
1 دکتری مدیریت خطمشیگذاری عمومی، دانشکده مدیریت، مؤسسه آموزش و پژوهش مدیریت و برنامهریزی
doi
چکیده
تمرکززدایی ازجمله اقدامهای مؤثر بر توسعه کشورهاست، در این راستا قوانین بالادستی در جمهوری اسلامی ایران نیز بر این امر در سطح استانها تأکید دارند. در این پژوهش استقرار حکومت خودگردان محلی در استانها بهدلیل انطباق با قانون اساسی در حفظ یکپارچگی حاکمیت نظام و تحقق اهداف چشمانداز جمهوری اسلامی ایران، بهعنوان الگوی تمرکززدایی در نظر گرفته شده است. با توجه به اینکه اجرای سیاستهای تمرکززدایی در استانها بهدلیل راهبردهای نامناسب با مشکلات متعددی روبهرو بوده است، ازاینرو هدف پژوهش حاضر، ارائه راهبردهای مناسب برای استقرار حکومت خودگردان محلی در استانها براساس مدل تحلیل استراتژیک سوات است. مصاحبههایی که با 16 خبره به روش تحلیل محتوای جهتدار، از مجموع 1258 کد اولیه انجام گرفت، 15 قوت و 33 ضعف در قالب پنج مقوله هویت قانونی، مردمسالاری، وظایف حکومتی، اختیارات تصمیمگیری و سازمانهای عمومی و 18 فرصت و 17 تهدید در قالب سه مقوله اجتماعی، سیاسی و اقتصادی شناسایی شدند. با وزندهی و رتبهبندی قوتها، ضعفها، فرصتها و تهدیدها از طریق ابزار پرسشنامه، موقعیت راهبردی خودگردانی استانها در منطقه محافظهکاری قرار گرفت. درنهایت از میان 64 راهبرد تدوین شده، 10 راهبرد اصلی براساس امتیاز عوامل داخلی و خارجی انتخاب شدند.