اولویت بندی معیارهای تاثیرگذار بر بازدارندگی اجرای خطمشیهای خصوصی سازی در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت منابع انسانی دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری مدیریت منابع انسانی دانشکده مدیریت دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/jipas.2020.202110.1046چکیده
هدف از این پژوهش، تبیین و اولویتبندی موانع تأثیرگذار بر بازدارندگی اجرای خطمشیهای خصوصیسازی در ایراناست. نخست با مرور مبانی نظری، مطالعات تطبیقی و انجام مصاحبه عمیق نیمهساختاریافته با افراد خبره، اطلاعات اولیه گردآوری و سپس با استفاده از تحلیل مضمون، موانع اجرای خطمشیهای خصوصیسازی شناسایی، کدگذاری و تجزیه و تحلیل شد. پس از شناسایی موانع، متغیرهای بهدست آمده در قالب 14 تم اصلی و 92 تم فرعی رتبهبندی شدند. به منظور رتبهبندی، ابتدا موانع از طریق جامعة آماری که 55 نفر از متخصصان و کارشناسان بخش خصوصی و خبرگان دانشگاهی بودند، به صورت تصادفی انتخاب شدند، سپس با استفاده از ماتریس مقایسههای زوجی و به کمک تکنیک تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، رتبهبندی شدند. معیارهای اصلی به ترتیب اولویت سطوح؛ ضعف ساختاری و قدرت و انگیزۀ کم بخش خصوصی (0.13)، حمایت و پشتیبانی مالی ضعیف از بخش خصوصی (0.119)، همراستایی پایین تصمیمات و اقدامات نهادهای مسئول (0.114)، فقدان دیدگاه آیندهنگرانه (0.105)، بیانضباطی سیاستهای مالی دولت (0.097)، فعالیت و سیطرۀ شبهدولتیها در اقتصاد (0.084)، محیط غیررقابتی اقتصاد ملی (0.076)، دخالت بیش از اندازۀ دولت در اقتصاد (0.068)، تدوین و اجرای نامناسب قوانین و مقررات (0.056)، سازوکار ناکارامد و غیراصولی واگذاری (0.042)، ضعف سازوکار ارزیابی (0.031)، سازوکار نامناسب عرضه و تقاضای سهام (0.028)، ضعفهای فرهنگی (0.02)، ضعفهای روانشناختی (0.01) و زیرمعیارها نیز به ترتیب اولویت در جداول مرتبط تشخیص داده شد. در نتیجه، اجرای ناقص، غیرعلمی و سیاستزدۀ خصوصیسازی در ایران، سبب شده که با وجود تلاشهای بسیار، مزایای آن برای کشور کاهش و مضررات آن تشدید شود.