منازعة سیاسی و امنیت در اندیشة سیاسی امام خمینی (ره)

نویسندگان

1 استاد گروه علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

2 دانشجوی دکتری اندیشة سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی

doi
چکیده

سبقة تاریخی مفهوم منازعة سیاسی در علوم سیاسی و بروز عملی آن در ساخت سیاسی-اجتماعی در قالب مقوم ثبات یا محرک ناامنی جمهوری اسلامی ایران، فرصتی برای تأمل بدیع دربارة منازعة سیاسی در جمهوری اسلامی ایران و امنیت ملی فراهم آورده است. ازاینرو نویسنده تلاش کرده است ضمن مروری بر مبانی نظری و پیشینة موضوع در منابع معتبر و جدید، از دریچة ساختار اندیشة اسلامی و دیدگاه تعاملی در مطالعات منازعة سیاسی به‌مثابه الگوی تحلیلی پژوهش، منازعة سیاسی را مطالعه و تحلیل کند. در این نوشتار به «شیوة تحلیل پسینی»، به تحلیل محتوای بنیادین این مفهوم در آثار و بیانات حضرت امام خمینی(ره) پرداخته می‌شود. همچنین این نوشتار با تکیه بر فهم ساختار اندیشة سیاسی، به بازشناسی بازیگران، انواع، عوامل، پیامدها و راهکارهای مواجهه با منازعات سیاسی متناظر امنیت میپردازد. یافتههای تحقیق، نشاندهندة پذیرش مفهوم منازعة سیاسی به‌مثابه «تقابل خواسته‌ها و منافع و طرد و بیرون‌گذاری عناصر و دیگر بازیگران مرتبط با آن خواسته یا منفعت در عرصه و سطح واقعی و روانی» است که متأثر از ارکان بینشی، گرایشی، رفتاری، ارتباطی، گفتاری و نهادی و با محوریت سه عامل ارتباطی، گفتاری و نهادی می‌باشد که خود را به‌صورت منازعة کارآمد و سازنده یا ناکارآمد و مخرب امنیت نمایان می‌سازد.