فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: با وجود اثر محافظتی پیش شرطی­سازی ایسکمی از بافتها، اثر آن بر اتوفاژی افزایش­یافته ناشی از دیابت به روشنی مشخص نیست. اتوفاژی می­تواند با فعالیت ورزشی مهار یا فعال شود. هدف از مطالعه‌ی حاضر، بررسی اثر تمرین استقامتی و پیش شرطی­سازی ایسکمی دور بر بیان ژن بکلین-1 بافت قلب موش‌ها دیابتی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 35 موش ویستار به‌صورت تصادفی به 7 گروه: کنترل سالم، دیابتی، دیابتی ایسکمی یک پا، دیابتی ایسکمی دو پا، دیابتی تمرین استقامتی، دیابتی تمرین+ایسکمی یک پا، دیابتی تمرین+ایسکمی دو پا تقسیم شدند. پیش شرطی­سازی ایسکمی شامل سه دور 5 دقیقه­ای ایسکمی و 5 دقیقه رپرفیوژن متعاقب بود. تمرین استقامتی به مدت 6 هفته و 5 روز در هفته انجام شد و شامل دویدن روی تردمیل با سرعت 9 متر در دقیقه و مدت 15 دقیقه در هفته اول بود که در هفته ششم به سرعت 18 متر در دقیقه و مدت 30 دقیقه رسید. بیان ژن بکلین-1 با روش real-time PCR اندازه‌گیری گردید. از روش آماری واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد.نتایج: بیان ژن بکلین-1 افزایش معناداری در گروه دیابتی نسبت به گروه سالم داشت (0001/0P=). در مقایسه با گروه دیابت، ایسکمی یک پا (0001/0P=)، ایسکمی دو پا (0001/0P=)، تمرین (0001/0P=)، تمرین+ایسکمی یک پا (0001/0P=) و تمرین+ایسکمی دو پا (0001/0P=) منجر به کاهش معنی­دار بیان بکلین-1 بافت قلب شد.نتیجه‌گیری: به نظر می­رسد که اثر پیش شرطی­سازی ایسکمی در کاهش بکلین-1 مستقل از حجم عضلانی درگیر ایسکمی است. تمرین استقامتی به‌همراه پیش شرطی­سازی ایسکمی اثر بیشتری در کاهش بکلین-1 بافت قلب موشهای دیابتی نسبت به تمرین و ایسکمی تنها دارد.