سبزگرایی در سازمانهای دولتی؛ بررسی نقش دلبستگی مکانی بر رفتارهای زیستمحیطی کارکنان با نقش میانجی رفتارهای جانشینی و بازیافتی و تلنگر سبز
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت دولتی، توسعه منابع انسانی، دانشکدۀ مدیریت و حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکتری مدیریت رفتار سازمانی، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 دانشیار گروه مدیریت بازرگانی، دانشکدۀ اقتصاد، مدیریت و علوم اداری دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
doi
10.22034/jipas.2020.229369.1079چکیده
هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر دلبستگی مکانی بر رفتارهای زیستمحیطی کارکنان با ملاحظۀ نقش میانجی رفتارهای جانشینی و بازیافتی کارکنان و تلنگر سبز است. این مطالعه از لحاظ هدف، کاربردی و از نوعِ توصیفی است که با روش پیمایشی انجام شده است. نمونۀ آماری این مطالعه، 189 نفر از کارکنان سازمان محیطزیست استان سمنان هستند که به روش تصادفی انتخاب شدند. به منظور تحلیل دادهها، روش حداقل مربعات جزئی مورد استفاده قرار گرفت. یافتهها نشان میدهد ابزار اندازهگیری، از روایی مناسبی برخوردار است و ضریب پایایی آن برای تمام سازههای پژوهش بیشتر از 0.7 است. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که دلبستگی مکانی تأثیر مثبت و معناداری بر رفتارهای زیستمحیطی کارکنان دارد. همچنین تأثیر مثبت و معناداری میان متغیرهای دلبستگی مکانی و دو متغیر رفتارهای جانشینی و بازیافتی کارکنان و تلنگر سبز وجود دارد. همچنین، رفتارهای جانشینی و بازیافتی کارکنان و تلنگر سبز تأثیر مثبت و معناداری بر رفتارهای زیستمحیطی کارکنان دارد. نهایتاً آنکه تلنگر سبز و رفتارهای جانشینی و بازیافتی، نقش میانجیگری میان دلبستگی مکانی و رفتارهای زیستمحیطی کارکنان ایفا نمی کند.