زمین‌دمافشارسنجی و سرشت گدازه‌های حد واسط جنوب آتشفشان دماوند

نویسندگان

1 دانشیار، پژوهشکده علوم زمین، سازمان زمین‌شناسی کشور، تهران، ایران

doi
10.22108/ijp.2023.138404.1305
چکیده

دماوند آتشفشان چینه‌ای خاموشی در کمربند ماگمایی البرز در شمال ایران است که با مخروطی مرکب (بیش از 400 کیلومترمربع) روی پوستة نسبتاً ستبر رشته کوه البرز (58-67 کیلومتر) در فلات ایران جای ‏‌گرفته است و مرتفع‌ترین کوه (5671 متر) در خاورمیانه و جنوب آسیا به‌شمار می‌رود. تکاپوی‌های آتشفشان دماوند با خروج حجم‌های کوچک و مجزایی از روانه‌های مافیک (تفریت، بازانیت، تراکی بازالت و آلکالی‌الیوین‌بازالت‌) نزدیک به 1.8 میلیون سال پیش آغاز‏‌شده است و تا 600 هزار سال پیش با فوران‌ گدازه‌های حد واسط تا اسیدی (تراکی‌آندزیت، تراکی‌داسیت و تراکیت) ادامه یافته است. بر پایة تجزیه نقطه‌ای کانی‌های سازندة این گدازه‌ها، ترکیب پلاژیوکلاز (An31-58)، آندزین تا لابرادوریت و فلدسپار (Or32-65) سانیدین و انورتوکلاز است، میکای فلوگوپیت (Fe2+/(Fe2++Mg)<0.3)، کلینوپیروکسنِ اوژیت (Wo42-45 En42-47 Fs10-13) و دیوپسید (Wo46-48En43-46Fs8-10) و کانی‏‌های تیره تیتانومگنتیت است. با محاسبات زمین‌دمافشارسنجی، تبلور فلوگوپیت‌ها در دمای 843 تا 819 درجة سانتیگراد و فشار 6 تا 0.63 کیلوبار و کلینوپیروکسن‌ها در دمای نزدیک به 1200 درجة سانتیگراد و فشار 10 تا 6 کیلو بار روی داده است‏‌.