بررسی آمفیبولیتهای منطقة بهرامگور در شمالباختری معدن گلگهر سیرجان- کرمان با تأکید بر پاراژنز کانیها و دادههای شیمی سنگکل
نویسندگان
1 دانشیار گروه زمین شناسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 دانشجوی دکترا، گروه زمین شناسی دانشگاه شهید باهنر کرمان
3 استاد-گروه زمین شناسی تبریز- دانشکده علوم طبیعی - دانشگاه تبریز
doi
10.22108/ijp.2018.106236.1052چکیده
منطقة بررسیشده در شمالباختری معدن گلگهر سیرجان (منطقة حفاظتی بهرامگور) استان کرمان جای دارد و بخشی از پهنة سنندج- سیرجان است. این منطقه دربردارندة سنگهای دگرگونی گوناگون با خاستگاه آذرین بازی و رسوبیِ اسلیت، فیلیت، شیست (گارنتشیست، آمفیبولشیست، میکاشیست، کیانیتشیست)، اپیدوتآمفیبولیت، آمفیبولیت، گنیس، کوارتزیت و مرمر است. از میان سنگهای یادشده، آمفیبولیتها با پاراژنز متفاوت، دچار بالاترین درجة دگرگونی تا رخسارة آمفیبولیت شدهاند. خاستگاه آمفیبولیتهای یادشده، سنگهای آذرین بازی است که ترکیب شیمیایی آنها در محدوده تولهایتی تا کالکآلکالن و سنگمادر آنها از نوع پوستة اقیانوسی بوده است. برپایة نمودارهای زمینشیمیایی، آمفیبولیتهای منطقه چهبسا به پهنههای زمینساختی پشتکمانی (BABB) وابسته بودهاند که شباهت بسیاری به پشتههای میاناقیانوسی (MORB) دارند. ماگمای اولیه سنگهای آذرین بازی و سنگمادر آمفیبولیتها، از اسپینلپریدوتیت جدایش یافته است. برپایة دادههای با آنومالی مثبت Ba، آنومالی منفی Nb و نسبت کم Nb/U، ماگمای سازندة سنگمادر هنگام بالاآمدن، دچار آلودگی پوستهای شده است و این نکته نشان میدهد ماگما چهبسا در یک محیط فرافرورانش وابسته به اقیانوس نئوتتیس جایگزین شده است.