زمینشیمی و زئولیتزایی توفها در محدوده معدنی زریندشت (فیروزکوه، پهنه البرز مرکزی)
نویسندگان
1 گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22108/ijp.2017.81982.0چکیده
منطقه زریندشت در استان تهران، در میان شهرستانهای دماوند و فیروزکوه جای دارد. این منطقه با گسترش نزدیک به 10 کیلومتر مربع، بخشی از پهنه ساختاری البرز مرکزی بهشمار میرود. برپایه بررسیهای سنگنگاری و زمینشیمیایی، سنگهای آذرآواری منطقه زریندشت ترکیب تراکیت، داسیت، ریوداسیت و ریولیت دارند. بررسیهای میکروسکوپی و تجزیه XRD نشان میدهند این سنگها دارای شیشه و بلورهای کوارتز، کلینوپتیلولیت، آنالسیم، ناترولیت، هیولاندیت، مونتموریونیت، کائولینیت، ایلیت و کلریت هستند. بافت توفها ویتروفیری است. برپایه دادههای زمینشیمیایی، سنگهای یادشده سرشت کالکآلکالن دارند و از نوع متاآلومین تا پرآلومین است. الگوی تغییرات عنصرهای کمیاب و کمیاب خاکی بهنجارشده به ترکیب کندریت و گوشته اولیه برای نمونههای منطقه زریندشت نشاندهندة غنیشدگی این سنگها از LREE و LILE نسبت به HREE و HFSE و آنومالی منفی Eu، Ba، Ti، Sr و P است. این پدیده و نیز جایگاه نمونهها در نمودارهای گوناگونِ شناسایی پهنه زمینساختی، نشاندهندة پیدایش سنگهای زریندشت در پهنه فرورانشِ حاشیه فعال قارهای هستند. کلریتها افزونبر حضور در زمینه سنگ، کمابیش حفرهها را (بهصورت بادامکی) پر کردهاند؛ اما آنالسیم بیشتر در زمینه سنگ پراکنده بوده و گویا پیامد بازتبلورِ شیشههای آتشفشانی، مانند شاردهای درون سنگ، هستند. این کانیهای ثانویه پیامد دیاژنز تدفینی– دگرگونی درجه پایین در توفهای زریندشت دانسته میشوند که زیر فشار لایههای بالایی روی داده است.