پدیدارنگاری ستاره سازمانی در دانشگاه صنعتی امیرکبیر

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت منابع سازمانی، دانشگاه امین، تهران، ایران

2 استاد، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده مدیریت، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 کارشناسی ارشد، مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت، دانشگاه دانش البرز، البرز، ایران

doi
10.61838/KMAN.IRPHE.30.2.5
چکیده

کارکنان ستاره، افرادی با قابلیت خلق اعتبار بالا، غیرقابل جایگزین و ارتقادهنده ارزش سازمانی هستند. ستارگان به عنوان سرمایه‌های کلیدی سازمان، در کسب مزیت رقابتی نقش محوری را ایفا می‌کنند. آن‌ها به عنوان منابع انسانی خارق العاده هستند که عملکرد شان در داخل و خارج سازمان قابل رویت بوده و سرمایه اجتماعی بالایی دارند. با توجه به تنوع و تغییر پذیری مفهوم ستاره سازمانی، این پژوهش از طریق استراتژی پدیدارنگاری بدنبال درک تفسیر و معانی این پدیده در دانشگاه صنعتی امیر کبیر می‌باشد. در این پژوهش، فلسفه پژوهش تفسیری، رویکرد پژوهش استقرایی، راهبرد پژوهش پدیدارنگاری انتخاب شده و روش گردآوری داده‌ها، مصاحبه نیمه ساختاریافته است. جامعه مشارکت‌کنندگان تحقیق اساتید دانشگاه صنعتی امیرکبیر بودند، با توجه به نوع روش، روش نمونه گیری، بیشینه تنوع بوده و از این طریق با 20 نفر از اساتید به گونه‌ای که از دانشکده ها، گروه‌های علمی، رتبه‌های علمی، جنسیت‌ها و تخصص‌های مختلف بودند، مصاحبه انجام شد.تحلیل داده‌های تحقیق به روش دالگرن و فالسبرگ انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد هفت روش تجربه ستاره شدن استاد در دانشگاه وجود دارد که شامل: برند بودن، پژوهشگر بودن، صنعت گر بودن، فناور بودن، علمی بودن، مربی گری و صلابت داشتن، می‌باشد. علاوه بر آن، طبقات توصیفی در چهار سطح ظرفیت شخصی، مرجعیت آموزشی، پژوهشی و مرزشکنی، مرجعیت حرفه‌ای و تکنولوژیکی و شاخص علمی، قرار می‌گیرد که این نشانه تفاوت ساختاری و سلسله مراتبی آن‌ها در کنار تفاوت معانی شان می‌باشد.