تاثیر تمرین‌های مزمن فوتبال بر دو عامل نوروتروفیک بافت مغز (NGF و BDNF) و IGF-1 در عملکرد عصبی شناختی و ارتباط آنها بر وضعیت آمادگی جسمانی در پسران نوجوان در حال رشد

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22070/daneshmed.2024.19156.1498
چکیده

مقدمه و هدف: نوروتروفین‌ها در بقاء و رشد نورون‌ها نقش کلیدی دارند؛ آنها همچنین در فرآیندهای شکل‌پذیری سیناپسی، تقویت حافظه و فرآیندهای یادگیری مهم می‌باشند؛ بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر، تاثیر تمرین‌های مزمن فوتبال بر دو عامل نوروتروفیک بافت مغز در عملکرد عصبی شناختی و ارتباط آنها بر وضعیت آمادگی جسمانی در پسران نوجوان در حال رشد می‌باشد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع نیمه‌تجربی، در قالب پیش‌آزمون-پس‌آزمون بود. تعداد 40 نفر نوجوان پسر در حال رشد 14 تا 15 سال به صورت هدفمند در دسترس به صورت تصادفی در چهار گروه 1-تمرین فوتبال‌+‌تمرین ادراکی حرکتی (FT+PMT)، 2-تمرین فوتبال (FT)، 3-تمرین ادراکی حرکتی (PMT) و کنترل (CO) تقسیم شدند (هر گروه 10 نفر). تمرین ورزشی فوتبال و تمرین ادراکی حرکتی به مدت هشت هفته (سه جلسه تمرین در هفته) بود. تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از طریق آزمون‌‌های تحلیل کوواریانس و تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS نسخه 29 انجام شد. سطح معنا‌داری (05/0≥p) بود.نتایج: افزایش معناداری در سطوح پلاسمایی NGF، BDNF و IGF-1 مشاهده شد (05/0≥p). این افزایش معنا‌دار در گروه‌های FT+PMT وFT نسبت به دیگر گروه‌ها قابل‌توجه‌تر بود (05/0≥p). از طرفی کاهش معناداری میزان خطای آزمون استروپ در گروه‌های FT+PMT، FT و PMT مشاهده شد (05/0≥p).نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد افزایش سطوح NGF، BDNF و IGF-1 از طریق انجام تمرین ورزشی فوتبال و ادراکی شناختی منجر به بهبود در عملکردهای شناختی نوجوانان در حال رشد می‌شود.