استرس اکسیداتیو و التهاب و کاهش بیان miRNA-149 در استریاتوم در مدل ایسکمیک-رپرفیوژن سکته مغزی در موش صحرایی

نویسندگان

1 گروه زیست شناسی سلولی-مولکولی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 گروه علوم جانوری و زیست دریا، دانشکده علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

4 گروه علوم جانوری و زیست دریا، دانشکده علوم زیستی و بیوتکنولوژی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

5 موسسه علوم شناختی و مغز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22070/daneshmed.2024.18201.1398
چکیده

مقدمه و هدف: سکته مغزی ایسکمیک جزء علل اصلی مرگ و ناتوانی در جهان است. درمان‌ها با وجود پیشرفت‌ها هنوز هم به نتایج مطلوبی نرسیده است. ازآنجاکه میکروRNAها می‌توانند به‌عنوان کاندیدهای مطلوبی برای تشخیص و یا درمان سکته مغزی مورد بررسی قرار گیرند، در این تحقیق به بررسی تأثیر سکته مغزی ایسکمیک بر استرس اکسیداتیو، التهاب و بیان miRNA149-5p در ناحیه استریاتوم در مدل آسیب ایسکمیک-رپرفیوژن مغز موش صحرایی پرداخته شده است.مواد و روش ها: 42 سر موش نر نژاد ویستار به دو گروه شم و ایسکمیک تقسیم شدند. سپس با استفاده از مدل انسداد شریان مرکزی مغز، ایسکمی مغزی در گروه مورد نظر ایجاد شد. پس از 24 ساعت، نقایص عصبی، ادم مغزی، نفوذپذیری سد خونی-مغزی، بیان miRNA149-5p و آنزیم‌های مرتبط با استرس اکسیداتیو و التهاب در ناحیه استریاتوم، مورد ارزیابی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارGraphPad Prism  و تست آماری تی غیرمزدوج مورد بررسی آماری قرار گرفتند.نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد که سکته مغزی ایسکمیک باعث کاهش عملکرد عصبی و افزایش ادم مغزی و نفوذپذیری سد خونی-مغزی شد. از طرف دیگر منجر به افزایش سطح فاکتورهای اکسیدانی و التهابی و کاهش سطح فاکتورهای آنتی‌اکسیدانی در استریاتوم شد. همچنین مشاهده شد که سکته مغزی ایسکمیک تأثیر معنا‌داری بر کاهش بیان miRNA149-5p دارد.نتیجه‌گیری: این تحقیق نشان داد miRNA149-5p در موش‌های تحت سکته مغزی تغییر می‌کند. این یافته ممکن است به درک بهتر در روش‌های درمانی و تشخیص سکته مغزی کمک کند.