افکار خودکشی و رفتار کمک جویانه در دانشجویان پزشکی: نقش واسطه ای خودتمایزیافتگی

نویسندگان
doi
10.22034/43.4.55
چکیده

چکیده زمینه : خودکشی، یکی از مسائل مهم در حوزه بهداشت روانی به ویژه در میان دانشجویان پزشکی به عنوان آسیب پذیرترین قشر در این زمینه است . بررسی علل و زمینه ی خودکشی به این دلیل که دانشجویان پزشکی نیروی فعال جامعه هستند از اهمیت دوچندانی برخوردار می باشد . پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای خودتمایزیافتگی در رابطه ی بین افکارخودکشی و رفتار کمک جویانه در دانشجویان پزشکی انجام شد . روش کار : روش پژوهش حاضر با توجه به هدف از نوع بنیادی و با توجه به شیوه گردآوری داده ها از نوع توصیفی - همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود . جامعه آماری پژوهش کلیه دانشجویان پزشکی علوم پزشکی شیراز در سال 1403 بود . از بین جامعه آماری مورد نظر 205 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و با استفاده از فرم نظرسنجی آنلاین به مقیاس استاندارد افکارخودکشی بک (1993) ، فرم کوتاه خودتمایزیافتگی (2011) و فرم کوتاه مقیاس نگرش نسبت به کمک طلبی روانشناختی فیشر و فارینا (1995) پاسخ دادند . به منظور تحلیل داده ها در سطح آمار استنباطی از روش مدل یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت استروپ در نرم افزارهای آماری SPSS و Amos ، نسخه های 24 استفاده شد . یافته ها : نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مناسبی برخوردار می باشد، افکار خودکشی اثر مستقیم منفی و معنی داری بر رفتار کمک جویانه (0/008= β =-0/210 ، p ) و تمایزیافتگی (0/010= p β =-0/204) داشت . این درحالیست که تمایزیافتگی اثر مستقیم مثبت و معنی دار بر رفتارکمک جویانه (0/009= β =0/232 ، p ) داشت . همچنین، اثرغیرمستقیم افکارخودکشی بر رفتارکمک جویانه به صورت منفی معنی دار بود (0/001= β =-0/047 ، p ). به این معنا که تمایزیافتگی، نقش میانجی را در رابطه بین افکارخودکشی و رفتارکمک جویانه ایفا می کند . نتیجه گیری : با توجه به یافته های مطالعه حاضر می توان از آموزش خودتمایزیافتگی به عنوان راهبردی در جهت کاهش سطح اضطراب دانشجویان پزشکی مبتلا به اختلال خلقی و نیز بالا بردن توانایی آنها در به کارگیری و اصلاح رفتارهای کمک جویانه و راهبردهای مقابله ای کارآمد، استفاده کرده و گامی موثر در جهت کاهش میزان خودکشی در این افراد برداشت .

کلیدواژه‌ها