نقشی فراتر از تشخیص: اهمیت پیش بینی کننده رادیوگـرافی بینی در موفقیت درمان شکستگی های بینی

نویسندگان
doi
10.22034/43.4.79
چکیده

چکیده آسیب های بینی از شایع ترین علل مراجعه بیماران به بخش های اورژانس گوش، گلو و بینی در مراکز درمانی کشور ایران هستند . با توجه به حجم بالای این مراجعات، انتخاب صحیح روش تشخیص و درمان می تواند تأثیر قابل توجهی در کاهش عوارض، بهبود نتایج درمانی و افزایش رضایت بیماران داشته باشد . در مقاله « مقایسه بین یافته های رادیولوژی و بالینی در تشخیص شکستگی بینی » (1) ، که در مجله علمی سازمان نظام پزشکی جمهوری اسلامی ایران منتشر شده است، نویسندگان به بررسی ارزش رادیوگرافی در تشخیص شکستگی بینی پرداخته اند . از میان 174 بیمار با تشخیص بالینی شکستگی، 131 نفر ( ٪ 81) دارای یافته های مثبت رادیولوژی بودند و 33 نفر ( ٪ 19) با وجود علائم بالینی، رادیوگرافی منفی داشتند . همچنین ٪ 26 بیماران دارای اکیموز اطراف چشمی بودند . این نتایج نشان دهنده محدودیت نسبی رادیوگرافی در تشخیص اولیه شکستگی بینی بود . در مطالعه ای که توسط همکاران اینجانب در دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شده و در نشریه British Journal of Oral and Maxillofacial Surgery منتشر گردیده، 80 بیمار با شکستگی بینی تحت جااندازی بسته قرار گرفتند که از این میان، 56 نفر ( ٪ 70) با موفقیت درمان شدند . تحلیل آماری نشان داد که نبود خط شکستگی در رادیوگرافی لترال بینی با عدم موفقیت در جااندازی ارتباط معناداری داشت ( p =0/000). همچنین وجود اکیموز اطراف چشم با موفقیت جااندازی مرتبط بود ( p =0/042). نکته ای که در بسیاری از مراکز درمانی کشور مشاهده می شود، انجام رادیوگرافی لترال بینی به عنوان یک اقدام قانونی و جهت تکمیل پرونده پزشکی است، نه صرفاً برای تشخیص بالینی . با این حال، دشواری تفسیر تصاویر رادیولوژی بینی به ویژه به دلیل تنوع آناتومیک و محدودیت وضوح شکستگی ها اغلب موجب سردرگمی بیماران و حتی تردید در تصمیم گیری درمانی می شود . با توجه به یافته های فوق، پیشنهاد می شود که رادیوگرافی بینی نه صرفاً به عنوان ابزار تشخیصی، بلکه به عنوان ابزاری برای پیش بینی موفقیت درمان نیز مدنظر قرار گیرد . دیدن خط شکستگی در رادیوگرافی لترال بینی می تواند به عنوان شاخصی برای انتخاب مناسب ترین روش درمانی یعنی انجام یا عدم انجام جااندازی بسته و نیز میزان موفقیت روش درمانی انتخابی مورد استفاده قرار گیرد . این رویکرد می تواند به انتخاب دقیق تر بیماران برای مداخله درمانی و کاهش موارد جااندازی ناموفق کمک شایانی نماید .