مشکلات عضلانی- اسکلتی پس از ابتلا به کووید-19

نویسندگان
doi
10.22034/43.4.103
چکیده

مقدمه : کووید-۱۹ یک بیماری سیستمیک است که در برخی افراد منجر به سندرم پساکووید (لانگ کووید) می شود؛ عارضه ای مزمن با علائمی مانند خستگی، درد عضلانی، درد مفصلی و کمردرد. این علائم عضلانی-اسکلتی ناشی از مکانیسم های پیچیده ای هستند: عفونت مستقیم سلول های عضلانی و مفصلی از طریق گیرنده های ACE2/TMPRSS2 ، فعال شدن پاسخ خودایمنی (با آنتی بادی های خودی علیه عضله و غضروف)، عدم تعادل لنفوسیت های T (کاهش Treg و افزایش TH17 )، التهاب مزمن ناشی از سایتوکین هایی مانند IL-6 و TNF-α ، اختلال عملکرد میتوکندری، فعالیت میکروگلیا در سیستم عصبی مرکزی و تغییرات اپی ژنتیکی که منجر به «واکنش ایمنی مزمن» می شوند. یافته ها: مطالعات نشان داده اند که علائم عضلانی-اسکلتی در بیماران لانگ کووید بسیار شایع است. در یک مطالعه ایرانی، ۹۹ ٪ بیماران حداقل یک علامت عضلانی-اسکلتی داشتند و ۵۰ ٪ کمردرد گزارش کردند. در مطالعات دیگر، شیوع کمردرد در بیماران پساکووید به طور معناداری بیشتر از جمعیت عمومی بود. کاهش فعالیت بدنی، چاقی، اختلال خواب و عوامل روانی نیز در تشدید این علائم مؤثرند. در مقابل، برنامه های توانبخشی شامل ورزش های هدایت شده، فیزیوتراپی تنفسی و تمرینات تقویتی، بهبود قابل توجهی در عملکرد قلبی-تنفسی، قدرت عضلانی و کیفیت زندگی ایجاد کرده اند. نتیجه گیری: اختلالات عضلانی-اسکلتی در پساکووید ناشی از یک شبکه چندعاملی از مکانیسم های التهابی، ایمنی و متابولیک است. درک این مسیرها برای تشخیص دقیق و طراحی برنامه های توانبخشی هدفمند ضروری است. ورزش منظم، آموزش، مشاوره روان شناختی و مدیریت عوامل همراه (مانند چاقی و اختلال خواب) بخشی جدایی ناپذیر از مدیریت این بیماران هستند. شواهد نشان می دهد که بازتوانی طولانی مدت می تواند به کاهش علائم و بازگشت به فعالیت های روزمره منجر شود.