مقایسه مداخلات مبتنی برکارکرد اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای (SCDT) بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم در کودکان مبتلا به طیف اوتیسم
نویسندگان
doi
10.22034/43.3.66چکیده
چکیده زمینه : این پژوهش با هدف مقایسه مداخلات مبتنی بر کارکرد اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای ( TDCS ) بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم در کودکان مبتلا به طیف اوتیسم انجام شد . مطالعات پیشین عوامل متعدد از جمله ژنتیک و عوامل محیطی را موثر می دانستند و معتقد بودند که افراد با اختلالات طیف اوتیسم در تعاملات اجتماعی نقص دارند به همین ترتیب بررسی در مشکلات این گروه با تمرکز بر رشد گفتار و زبان و کاهش علائم، امری مهم و نیازمند توجه است . روش کار : این پژوهش به روش مطالعه نیمه تجربی انجام گرفت و آزمودنی ها به شیوه در دسترس از تمامی کودکان 7 تا 13 ساله استان خوزستان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایشی و کنترل قرار گرفتند . 45 آزمودنی در سه گروه مداخلات مبتنی بر کارکردهای اجرایی، تحریک الکتریکی فراجمجمه ای و گروه کنترل قرار گرفتند و پیش و پس از مداخلات برای سنجش رشد گفتار و زبان از آزمون رشد نیوشا و برای سنجش علائم اوتیسم از مقیاس گارز استفاده شد . یافته ها : نتایج این پژوهش با استفاده از تجزیه و تحلیل کواریانس پس از رعایت پیش فرض ها مورد ارزیابی قرار گرفت و نشان داد که میزان رشد زبان و گفتار در مداخله مبتنی برکارکردهای اجرایی و مداخله تحریک الکتریکی فراجمجمه ای در گروه آزمایش و شاهد پس از حذف اثرپیش آزمون به طور معناداری با هم تفاوت دارند . این نتیجه بدان معناست که مداخله مبتنی بر کارکردهای اجرایی و تحریک الکتریکی فراجمجمه ای بر رشد زبان و گفتار و علائم اوتیسم تاثیر معناداری دارند . نتیجه گیری : بر اساس یافته های بدست آمده مداخلات اگر به صورت ترکیبی اجرا شوند می توانند تاثیرات معنادارتری ایجاد کنند .