نقش روش های تصویربرداری در افتراق لیومیوسارکوم رحم از لیومیوم: مقاله مروری
نویسندگان
doi
10.22034/43.2.1چکیده
چکیده زمینه : لیومیوم های رحمی شایع ترین تومورهای خوش خیم در زنان هستند، در حالی که لیومیوسارکوم ها تومورهای نادری هستند که تنها 3 تا 7 درصد از بدخیمی های رحم را تشکیل می دهند . با توجه به شباهت بالینی و تصویربرداری این دو تومور، افتراق آن ها چالش برانگیز است . هدف این مطالعه، بررسی نقش مدالیته های مختلف تصویربرداری در تمایز این دو تومور و ارائه راهکارهای بهبود تشخیص است . روش کار : این مطالعه مروری با جستجوی سیستماتیک در پایگاه های اطلاعاتی معتبر شامل PubMed و Google Scholar انجام شد . مقالات مرتبط با ویژگی های تصویربرداری لیومیوم و لیومیوسارکوم، به ویژه سونوگرافی، MRI و PET-CT ، بررسی و تحلیل شدند . معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که به توصیف ویژگی های تصویربرداری این دو ضایعه پرداخته بودند . یافته ها : سونوگرافی به عنوان اولین روش ارزیابی، در افتراق این دو تومور با محدودیت هایی مواجه است . لیومیوم ها اغلب به صورت توده های هیپواکو با حدود مشخص و سایه های خطی هستند، در حالی که لیومیوسارکوم ها توده های هتروژن با نواحی نکروز مرکزی و حدود نامنظم را نشان می دهند . در MRI ، لیومیوم ها معمولاً سیگنال T 2 پایین و یکنواخت دارند، اما لیومیوسارکوم ها سیگنال T 2 هتروژن با نواحی نکروز و هموراژی را نشان می دهند . در موارد وجود 0/905 × 10 ⁻ ³ mm ² / s دژنراسیون داخل میوم، نمای آن نیز هتروژن شده و افتراق دو ضایعه مشکل می گردد . سکانس های DWI و ADC نیز به عنوان ابزارهای مؤثر در تمایز این دو ضایعه شناخته شدند . مقادیر ADC کمتر از به نفع لیومیوسارکوم است . همچنین، PET - CT نشان داد که لیومیوسارکوم ها جذب FDG بالاتری نسبت به لیومیوم ها دارند . نتیجه گیری : استفاده از روش های پیشرفته تصویربرداری مانند DWI ، ADC و PET - CT ، همراه با تحلیل دقیق ویژگی های مورفولوژیک، می تواند تشخیص لیومیوم و لیومیوسارکوم را بهبود بخشد . با این حال، تأیید نهایی تشخیص نیازمند بررسی پاتولوژیک است.