مقایسه اثربخشی تزریق کورتیکواستروئید و لیزر پرتوان در درمان مبتلایان به انگشت ماشه ای
نویسندگان
doi
10.22034/43.2.2چکیده
چکیده زمینه : انگشت ماشه ای ( تنوسینوویت تنگ کننده فلکسور ) از اختلالات شایع دست با شیوع %2/6 است که درمان های رایج آن شامل تزریق کورتیکواستروئید و روش های نوینی مانند لیزر درمانی می باشد . مطالعات قبلی برتری تزریق را نسبت به درمان های دارویی نشان داده اند، اما شواهد محدودی درباره مقایسه مستقیم آن با لیزر پرتوان وجود دارد . این مطالعه با هدف مقایسه سیستماتیک این دو روش در کاهش درد ( NPRS ) ، بهبود عملکرد ( QuickDASH ) و شدت گیرافتادگی ( Quinnell ) طراحی شد . روش کار : در این کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده، بیماران 20 تا 70 ساله مبتلا به انگشت ماشه ای که در سال 1403 به بیمارستان امام رضا ( ع ) در تهران مراجعه کرده اند، مورد بررسی قرار گرفتند . بیماران به صورت تصادفی و با استفاده از روش تصادفی سازی بلوکی به دو گروه تزریق کورتیکواستروئید و لیزر پرتوان تقسیم شدند . میزان درد ( NPRS ) ، طبقه بندی کوینل و اختلال عملکرد ( QuickDASH ) قبل از مداخله و در فواصل 1 و 3 ماه پس از مداخله ارزیابی شد . یافته ها : 50 بیمار در گروه تزریق و 46 بیمار در گروه لیزرتراپی مورد بررسی قرار گرفتند . نتایج نشان داد که مداخله تزریق در مقایسه با لیزرتراپی منجر به کاهش معنادار نمرات درد ( NPRS ) شد (0/019= P ). همچنین، هر دو گروه کاهش پیوسته و معناداری در نمرات درد طی زمان نشان دادند (0/001 > P ). در ارزیابی شاخص Quinnell ، گروه تزریق عملکرد بهتری داشت (0/023= P ) و کاهش نمرات در هر دو گروه معنادار بود (0/001 > P ). در مورد شاخص QuickDASH ، اثر زمان معنادار بود (0/001 > P ) و الگوی تغییرات در دو گروه متفاوت بود (0/019= P ). نتیجه گیری : این مطالعه نشان داد که هر دو روش درمانی تزریق و لیزرتراپی به طور معناداری موجب کاهش درد و بهبود پیامدهای عملکردی در طول زمان شدند . با این حال، روش تزریق در مقایسه با لیزرتراپی در کاهش نمرات درد ( شاخص NPRS ) و بهبود نتایج شاخص Quinnell مؤثرتر عمل کرد . اگرچه هر دو مداخله بهبود پیشرونده ای در نمرات QuickDASH نشان دادند، الگوی پاسخ دهی بین گروه ها متفاوت بود که نشان دهنده مکانیسم های درمانی متمایز است . یافته ها از برتری کارایی روش تزریق در تسکین درد و بازیابی عملکرد حمایت می کند، اگرچه هر دو درمان فواید بالینی معناداری داشتند . انجام پژوهش های بیشتر برای بررسی پیامدهای بلندمدت و تعیین پروتکل های درمانی بهینه پیشنهاد می شود .