باید ها و نباید های واکسیناسیون روتاویروس

نویسندگان
doi
10.22034/42.4.72
چکیده

مقدمه روتاویروس، ویروس RNA دو رشته ای از خانواده رئوویریده ها [1] و شایع ترین علت ویروسی در بروز اسهال حاد شدید در کودکان و شیرخواران در کشورهایی است که واکسیناسیون بر علیه آن را انجام نداده اند و سالانه بیش از 25 میلیون ویزیت سرپایی، 2 میلیون بستری و در حدود 440 هزار مرگ و میر کودکان زیر 5 سال را به خود اختصاص می دهد . در حال حاضر بیش از 120 کشور دنیا واکسیناسیون بر علیه روتاویروس را در دستورالعمل بهداشتی خود قرار داده اند (1). در ایران نیز طبق گزارش وزارت بهداشت و درمان کشور حداقل سالانه 10 هزار ابتلا به بیماری اسهال شدید با نیاز به بستری و مواردی از مرگ و میر داریم و لذا واکسیناسیون بر علیه روتاویروس در برنامه همگانی واکسیناسیون کشوری از آذرماه سال 1403 آغاز گردیده است و در حال حاضر این واکسن در تمامی مراکز بهداشتی و خانه های بهداشت برای شیرخواران بطور رایگان ارائه می گردد . روتاویروس دارای دو پروتئین G و P می باشد که در بیش از %90 عفونت های انسانی 5 نوع اتصال GP (G 1 P, G 2 P, G 3 P, G 4 P, G 9 P) یافت می شود و در ایران، واکسیناسیون روتاویروس با واکسن خوراکی روتاسیل (Rotasiil) ، ساخت موسسه سرم انستیتو هند انجام می گردد که این واکسن پنج ظرفیتی و مشتق شده از این 5 سوش رایج دنیا، از سویه های انسانی و گاوی تهیه می گردد (2 ، 3). با تجویز واکسن، ویروس ضعیف شده روتاویروس در روده کوچک تکثیر و با مکانیسم احتمالی تحریک ترشح آنتی بادی های IgA سبب ایجاد مقاومت نسبی به ابتلای طبیعی به این ویروس می گردد . نتایج بررسی های انجام شده نشان می دهد که این واکسن خطر بروز بیماری روتاویروس را تا 90 درصد کاهش می دهد.

کلیدواژه‌ها