اثرات سطوح مختلف تلفیق آب‌های شور و غیرشور بر رشد رویشی پاجوش‌های خرما

نویسندگان
doi
10.22092/jwra.2020.121245
چکیده

یکی از روش‌های مدیریتی در استفاده از منابع آب شور، اختلاط یا تلفیق آب شور و غیرشور می‌باشد. این تحقیق به منظور بررسی اثرات استفاده تلفیقی از آب شور و غیرشور روی رشد پاجوش‌های خرمای رقم برحی، در قالب طرح بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار به مدت یک سال اجرا شد. شش تیمار آزمایشی شامل: =T 1 آبیاری با آب رودخانه کارون (3/2 دسی زیمنس بر متر)، =T 2 آبیاری با آب رودخانه کارون و آب شور پنج دسی زیمنس بر متر (با نسبت حجمی دو به یک)، =T 3 آبیاری با آب رودخانه کارون و آب شور هشت دسی زیمنس بر متر (با نسبت حجمی دو به یک)، =T 4 آبیاری با آب رودخانه کارون و آب شور پنج دسی زیمنس بر متر (با نسبت حجمی یک به دو)، =T 5 آبیاری با آب رودخانه کارون و آب شور هشت دسی زیمنس بر متر (با نسبت حجمی یک به دو) و =T 6 آبیاری با آب شور پنج دسی زیمنس بر متر بودند. میزان آب آبیاری با روش تشت تبخیر فائو برآورد ‌شد. نتایج نشان داد که تیمارهای آبیاری بر صفات رویشی گیاه اثر معنی‏داری در سطح احتمال یک درصد داشتند. طول برگ، تعداد برگچه و ماده تر و خشک اندام هوایی گیاه در تیمار T 1 فقط با تیمار T 2 اختلاف معنی‌داری نداشت. میزان کاهش تعداد برگ و برگچه گیاه در تیمار T 6 به ترتیب 9/64% و 2/58% نسبت به آبیاری با تیمار T 1 بود، در حالی که این میزان در تیمار T 2 به ترتیب به صفر و 2/8% رسید. همچنین ماده تر و خشک گیاه در تیمار T 6 به ترتیب 7/64% و 5/67% کاهش یافت، ولی در آبیاری با تیمار T 2 به ترتیب فقط 7/7% و 6/8% نسبت به آبیاری با آب رودخانه کارون کمتر شد.