ارزیابی نتایج پیوند سلول های بنیادی خون ساز آلوژن در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد؛ مطالعه گذشته نگر 30ساله در یک مرکز ارجاعی

نویسندگان
doi
10.22034/42.3.32
چکیده

چکیده زمینه : پیوند آلوژنیک سلول های بنیادی خونساز (Hematopoietic Stem Cell Transplantation -HSCT) به عنوان تنها گزینه درمانی مؤثر برای ریشه کنی بیماری لوسمی میلوئید حاد (Acute Myeloid Leukemia -AML) مطرح است . ارزیابی نتایج درمان و تحلیل مشکلات موجود در هر مرکز جهت بهبود شرایط و رفع مشکلات لازم است . به این منظور مطالعه حاضر جهت ارزیابی نتایج HSCT در بیماران مبتلا به AML که طی سه دهه گذشته در مرکز ارجاعی بیمارستان دکتر شریعتی پیوند شده اند، انجام شد . کوهورت گذشته نگر در پژوهشکده انکولوژی، هماتولوژی و پیوند بر روی بیماران AML بالغی انجام شد که بین ژانویه 1991 و ژانویه 2022 پیوند آلوژن انجام دادند . اطلاعات مربوط به ویژگی های دموگرافیک، بالینی و آزمایشگاهی از پرونده های پزشکی جمع آوری شد . اهداف اولیه شامل ارزیابی بقا کلی و بقای بدون بیماری 5 ساله در تمام بیماران و مقایسه بر اساس مقطع زمانی پیوند و وضعیت رمیشن قبل پیوند بود؛ در حالی که اهداف ثانویه شامل مرگ ومیر غیر مرتبط با عود (Non-Relapse Mortality-NRM) و بروز تجمعی عود (Relapse Incidence-RI) بود . تحلیل های آماری برای مقایسه نتایج بین دو گروه شامل افرادی که قبل از 2010 پیوند شدند (D1) و افرادی که بعد از 2010 پیوند شدند (D2) ، انجام شد . یافته ها : در مجموع، 1337 بیمار مبتلا به AML تحلیل شدند که 477 نفر در گروه D1 و 860 نفر در گروه D2 قرار داشتند . میانه مدت پیگیری 111 ماه در گروه D1 و 62 ماه در گروه D2 بود . نرخ های بقا کلی بین دو گروه مشابه بود ( 56/64 ٪ برای D1 در مقابل 57/86 ٪ برای (D2 ، اما بهبودهایی در بیمارانی که در رمیشن های دیرتر CR2) و (CR≥3 بعد از 2010 پیوند شدند، مشاهده شد . نرخ های بقای بدون بیماری نیز در مجموع مشابه بود، اما بهبودهای قابل توجهی برای بیماران CR2 و CR≥3 که بعد از 2010 پیوند شدند، مشاهده شد . میزان عود 5 ساله و NRM بین دو مقطع زمانی مشابه بود، به جز در بیمارانی که در CR2 و بعد از 2010 پیوند شدند میزان عود و NRM کاهش یافت . به طور قابل توجهی، درصد بیشتری از پیوندها از اهدا کنندگان هاپلوئیدنتیکال و اهدا کنندگان غیرخویشاوند در D2 ثبت شد که نشان دهنده راهبرد های پیوندی در حال تحول است . نتیجه گیری : یافته های مطالعه حاضر نشان می دهد که علی رغم پیشرفت های قابل توجه در روش های پیوند، مراقبت های حمایتی و دسترسی به اهدا کنندگان، نرخ های بقای کلی و بقای بدون بیماری در دو مقطع زمانی نسبتاً ثابت باقی مانده اند که به علت افزایش نسبت پیوندهای آلترناتیو و پیوند های پرخطر بعد از 2010 است . این مطالعه بر نیاز به رویکردهای شخصی سازی شده با تمرکز بر بهینه سازی انتخاب اهدا کننده و پرداختن به عوارض مرتبط با پیوند تأکید دارد .