ارزیابی علایم و نشانه های اختلال مفصل گیجگاهی- فکی و شیوع عادات پارافانکشن دربیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید

نویسندگان
doi
چکیده

زمینه: آرتریت روماتوئید ( RA ) یک بیماری التهابی خود ایمنی است که مفاصل متعدد را درگیر می کند. اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی TMD) ) در این بیماران شایع است. همچنین، عادات پارافانکشن می توانند منجر به بروز اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی شوند. هدف از این مطالعه بررسی شیوع اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی و عادات پارافانکشن در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید می باشد. روش کار: در این مطالعه مقطعی- مشاهده ‎ ای، ۴۰ بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید مطابق معیار ( ACR-1987 ) شرکت کردند. اطلاعات بیماران با معاینه بالینی و پرسشنامه جمع آوری شد. از معیار ( DAS-28 ) جهت تعیین شدت بیماری استفاده شد. پس از آن، اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی براساس معیار ( RDC/TMD ) تعیین و شیوع TMD و عادات پارافانکشن با گروه سالم مقایسه گردید. یافته ها: ۸۵ ٪ از بیماران آرتریت روماتوئید حداقل یک نشانه ( Sign ) یا علامت Symptom) ) از اختلال مفصل گیجگاهی – فکی را داشتند. شیوع صدای مفصلی و انحراف فک در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید به ترتیب ۷۵ و 5/۲۷ ٪ بود. این مقادیر به طور معنی داری بیشتر از نتایج افراد سالم بود. مقایسه بین عادات پارافانکشن نشان داد که براکسیسم و کلنچینگ در هر دو گروه شیوع یکسانی داشت. حساسیت عضله جونده در 5/۳۲ ٪ از بیماران آرتریت روماتوئید گزارش شد. نتیجه ‎ گیری: شیوع اختلالات مفصل گیجگاهی-فکی در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید به میزان قابل توجهی بیشتر از سایر افراد است. برخلاف اظهارات بیماران، سایش دندان ها و حساسیت عضلات می تواند بیانگر شیوع بالای براکسیسم و کلنچینگ در این بیماران باشد.