اثر مقدار آبیاری بر خصوصیات کمی و کیفی سویا (Glycine max L) رقم هابیت

نویسندگان
doi
10.22092/jwra.2018.115731
چکیده

به‌منظور بررسی تأثیر مقدار آبیاری بر خصوصیات کمی و کیفی سویا ، آزمایشی در قالب طرح بلوک ‌ های کامل تصادفی با سه تکرار در کرمانشاه، در تابستان 1394 اجرا شد . تیمارهای مورد مطالعه شامل هشت تیمار 100% ( T1 ) ، 120% ( T2 ) ، ( T3 ) 80% و ( T4 ) 60% نیاز آبی در تمام مراحل رشد گیاه و ( T5 ) 80% و ( T6 ) 60% نیاز آبی در مرحله رشد رویشی و همچنین و ( T7 ) 80% و ( T8 ) 60% نیاز آبی در مرحله رشد زایشی بود که در مورد تیمارهای T5 ، 6 T ، T7 ، و T8 در خارج از دوره‌های مزبور، مقادیر آبیاری برابر تیمار 100% یا شاهد ( T1 ) اعمال شد. در پایان رشد، برخی خواص هندسی و ثقلی مربوط به دانه شامل طول، عرض، سطح، محیط، نسبت طول به عرض، کرویت، فاصله مرکز ثقل تا محل تقاطع طول و عرض با استفاده از مدل Smartgrain و همچنین اجزای عملکرد شامل شاخص سطح برگ، تعداد غلاف‌های پر و خالی، وزن و تعداد دانه‌ها، وزن خشک و ارتفاع گیاه اندازه‌گیری و مورد بررسی قرار گرفت. ن تایج نشان داد که آبیاری بر کلیه صفات مورد مطالعه به‌جز ضریب دایرگی و فاصله بین مرکز ثقل دانه و محل تقاطع طول و عرض دانه معنی‌دار بود. بر این اساس، حساس‌ترین مرحله به تنش آبی مرحله گلدهی و اعمال تنش 60 درصد نیاز آبی در کل دوره رشد گیاه شناسایی شد. بیشترین بهره‌وری آب هم در عملکرد دانه و هم در عملکرد روغن در تیمار 120 درصد حاصل شد. و تیمار اعمال تنش 80 درصد نیاز آبی در مرحله رشد رویشی بعد از تیمار 120 درصد بیشترین بهره‌وری آب در عملکرد روغن و دانه را داشت. بطور کلی نتایج بدست آمده نشان می‌دهد در صورت نیاز به اعمال کم آبیاری به گیاه سویا بهتر است این کم آبیاری در مرحله رشد رویشی و به میزان 20 درصد نیاز آبی (80 درصد تأمین نیاز آبی) باشد.