آرمانگرایی واقعبینانه در تلاقی عرف و سیاست با تأکید بر فقه سیاسی شیعی
نویسندگان
doi
10.22034/mr.2025.17527.5975چکیده
در تزاحم بین واقعگرایی و آرمانگرایی در عالم سیاست، فقه سیاسی به عنوان نظام فقهی-سیاسی اسلام میتواند مسیر رشد و تعالی را در پرتو تنعم از دنیا فراهم سازد. درضمن علومی مثل حقوق، سیاست و فقه مؤلفهای با عنوان عرف وجود دارد که در تمامی مناسبات اجتماعی جهان نقش بسزایی دارد. در جامعه اسلامی ایران نیز پس از سال 1357 فقه طلایهدار حل مسائل سیاسیـاجتماعی شده است. بنابراین توجه به این نکته که عرف در فقه سیاسی چگونه آرمانگرایی انسان متعالی را با واقعیتهای عینی درمیآمیزد حائز اهمیت است. این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی با مطالعات کتابخانهای به نتیجه رسیده است. فرضیه این است که عرف سعی دارد فقه عالم ملکوت را زمینی و در عالم سیاست با واقعیات جامعه تلفیق کند. لذا عرف، مرکز تقاطع فقه سیاسی و علم سیاست است که در این مقاله مهم ترین مواضع رجوع به عرف در سیاست و تعیین حدود آن مشخص شده است. بنابراین با این سؤال که فقه سیاسی آرمانگرا است یا واقعگرا و در زندگی سیاسی-اجتماعی از چه آرمانهایی میتوان عدول کرد به این نتیجه دست یافته شد که فقه سیاسی در عین رشد مادی و معنوی جامعه برای نیل به اهداف خود با عرف، واقعیتر شده است و درعینحال که برخی آرمانهای اسلامی تغییرناپذیر است اما باید فقه سیاسی را آرمانگرای واقعبین دانست.