ارتباط بین پلیمورفیسم تکنوکلئوتیدی-174 G/C اینترلوکین-6 با شدت بیماری کووید-19
نویسندگان
1 گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 مرکز تحقیقات تنظیم پاسخهای ایمنی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 گروه تخصصی ژنتیک مولکولی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
4 مرکز تحقیقات بیماری های غیرواگیر، دانشگاه علوم پزشکی فسا، فسا، ایران
5 مرکز تحقیقات تنظیم پاسخهای ایمنی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
10.22070/daneshmed.2022.15783.1171چکیده
مقدمه و هدف: اینترلوکین-6 یکی از سایتوکاینهایی است که افزایش و نقش آن در پاتوژنز کووید-19 در مطالعات مختلف گزارش شده است. غلظت اینترلوکین-6 تحت تأثیر چندین عامل محیطی و ژنتیکی، ازجمله مکانهای پلیمورفیک در ژن IL-6 قرار میگیرد. در مطالعه حاضر، پلیمورفیسم rs1800795 که در ناحیه ژنی IL6 قرار دارد مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: افراد شرکت کننده در این مطالعه به دو گروه سرپایی (245 نفر) و بستری (245 نفر) به علت ابتلا به COVID-19 تقسیم شدند. نمونه خون محیطی از بیماران تهیه و DNA آنها استخراج شد، سپس ژنوتیپ پلیمورفیسم rs1800795 به وسیله روش Tetra Arms PCR مورد سنجش قرار گرفت. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمونهای آماری کای دو، تی تست و رگرسیون لجستیک صورت گرفت.نتایج: میانگین سن بیماران در گروه سرپایی3/12±6/41 سال ولی در گروه بیماران بستری، 1/17±0/61 سال بود (P-value<0.001)؛ همچنین فراوانی افراد سیگاری و بیماران دچار مشکلات کلیوی (P-value<0.05) و همینطور بیماران مبتلا به فشار خون, دیابت ملیتوس و دارای سابقه بیماری قلبی (P-value<0.001) در گروههای سرپایی و بستری اختلاف معنیداری داشت. از نظر فراوانی افراد دارای آلل G در گروه بستری به صورت معنیداری کمتر از گروه سرپایی (P-value= 0.045) بود.نتیجهگیری: فراوانی واریانتهای پلیمورفیسم rs1800795 اینترلوکین-6 در گروههای مختلف بیماران کووید-19 با شدت علائم بالینی متفاوت، با یکدیگر تفاوت دارد و احتمالا آلل G میتواند نقش حفاظت کنندهای در برابر بیماری COVID-19 داشته باشد.