بازخوانی آموزه فطرت با توجه به ژنوم انسانی
نویسندگان
1 استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران
2 استادیار گروه معارف اسلامی، دانشگاه بجنورد ، بجنورد، ایران
doi
0595چکیده
فطرت از آموزههای مصرّح قرآن کریم است که اشاره به آفرینش خاص و متمایز و ممتاز آدمی دارد. این سرشت مشترک انسانی در طول تاریخ تفکر اعم از دینی و غیردینی مورد توجه و اندیشهورزی متفکران بوده است. در عین حال هر قدر دانش و پژوهشهای انسانشناسی دانشمندان پیش رفته- اگرچه پشتوانه قرآنی و روایی نیز آن را تقویت کرده است- به نظر میرسد هنوز فرایند و مکانیسمی که شکلگیری فطرت مشترک انسانی را بهگونهای تبیین نماید که نظریات علمی و دینی را به یکدیگر مقرون سازد، ارائه نگشته است. نوشتار پیش رو کوشش کرده است تصویری عقلی- علمی از فطرت ارائه دهد که با مبانی حکمی و روایی و قوانین علمی ژنتیک سازگار باشد. از ارزیابی نسبتهای مختلفی که میان فطرت و بعد روحانی و جسمانی آدمی برقرار است، میتوان تفسیری جامع از فطرت ارائه کرد که سازگار و هماهنگ و مرتبط با بدن و نفس انسان باشد. نسبتی که میان آموزههای دینی فطرت و طینت از یک سو و طبیعت آدمی از دیگرسو برقرار است، میتواند ما را به احتمال انطباق میان فطرت با ژنوم انسانی نزدیک گرداند.