بررسی نابرابری‌های توسعه در استان‌های کشور در راستای تحقق توسعه پایدار

نویسندگان
doi
چکیده

وجود نابرابری و ابعاد مختلف آن از نشانه‌های مهم توسعه‌نیافتگی است زیرا درحقیقت کشورهایی که امروزه به‌عنوان کشورهای توسعه‌یافته شناخته می‌شوند ضمن اینکه از شاخص‌های اقتصادی و اجتماعی بالایی برخوردارند، توزیع درآمدها و امکانات نیز در جوامع نسبتاً عادلانه است. پژوهش حاضر با هدف سطح‌بندی 31 استان کشور با توجه به 93 شاخص توسعه است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن تحلیلی ـ مقایسه‌ای است. برای تجزیه و تحلیل شاخص‌های مورد مطالعه از روش ویکور استفاده شده است. یافته‌ها در بخش شاخص‌های بهداشت نشان می‌دهد استان‌ تهران با کمترین میزان ویکور (0 Q i = ) در جایگاه نخست و استان زنجان با بیشترین امتیاز (1 Q i = ) در جایگاه آخر قرار گرفته‌اند. بدین‌ترتیب در گروه زیربنایی استان خراسان شمالی با امتیاز (048/0 Q i = ) و کهگیلویه و بویراحمد (997/0 Q i = )؛ در شاخص فرهنگی خراسان رضوی با امتیاز (0 Q i = ) و کهگیلویه و بویر احمد (1 Q i = )؛ در شاخص‌های کالبدی استان البرز با امتیاز (0 Q i = ) و ایلام (1 Q i = )؛ در بخش اجتماعی استان البرز با امتیاز (0 Q i = ) و استان مرزی ایلام (997/0 Q i = )؛ در بخش اقتصاد استان تهران با امتیاز (0 Q i = ) و گیلان (00017/0 Q i = )؛ در بخش مهاجرت استان البرز با امتیاز (0 Q i = ) و سمنان (1 Q i = )؛ درنهایت در بخش آموزش استان چهارمحال و بختیاری با امتیاز (0 Q i = ) و استان فارس (1 Q i = ) به‌ترتیب در جایگاه‌های اول و آخر قرار گرفته‌اند. بنابراین جهت بهبود وضعیت استان‌ها و حفظ تعادل آنها پیشنهادهایی ارائه شده است.