برنامه های درسی مغفول توسعه حرفه ای اعضای هیئت علمی دانشگاه های ایران: دانشگاه فردوسی مشهد
نویسندگان
1
2 دانشگاه علوم پزشکی مشهد
3
4 دانشگاه تربیت مدرس
5
doi
چکیده
این مقاله برنامهدرسی مغفول را در برنامههای قصد شده توسعه حرفهای اعضای هیئتعلمی را در دانشگاههای ایران بررسی و بهعنوان نمونه بر روی برنامههای آموزشی دانشگاه فردوسی مشهد تمرکز نمود. برای این پژوهش دو سؤال اصلی مطرح شد: نخست آنکه برنامههای توسعه حرفهای چه حیطههایی را شامل میگردد و دوم اینکه در برنامههای توسعه حرفهای چه حوزههایی مغفول مانده است. در این پژوهش از دو راهبرد سنتز پژوهی نوع دوم (سؤال نخست) و تحلیل محتوا (سؤال دوم) استفاده شد. جامعه آماری روش نخست تعداد 67 پژوهش مرتبط بود که از طریق نمونهگیری هدفمند معیاری انتخاب شدند. اعتبار یافتهها از طریق فن دلفی تائید شد. در سؤال دوم جامعه آماری، شامل 6 سند که بهصورت سرشماری انجام گرفت. اعتبار یافتهها از طریق توافق درصدی تائید شد. یافتهها نشان میدهد که ابعاد توسعه حرفهای شامل سه حیطه الف) برنامههای حمایتی؛ ب) برنامههای فردی و شامل شناختی (دانشی، مهارتی و عاطفی) و فراشناخت (ابعاد سطوح عالی تفکر و مدیریت خود)، انسانی (تعاملاتی و مهارتهای بین فردی)، اخلاق حرفهای و حوزه تخصصی-رشتهای و ج) برنامههای اداری-اجرایی شامل شغلی، مدیریتی، سازمانی، محیطی، مشاورهای، پژوهشی و آموزشی است. در بخش دوم مهمترین حیطههای مغفول برنامههای درسی قصد شده در دانشگاههای ایران و فردوسی مشهد برنامههای حمایتی، در حیطه سازمانی برنامههای مشاورهای و در حیطه فردی برنامههای شناختی وجود دارد. به نظر میرسد برنامههای توسعه حرفهای اعضای هیئتعلمی در سطح کلان نیازمند بازنگری جدی است و از دیگر سو در سطح خرد، لازم است کنشگران برنامههای درسی زمینههای متنوعی را با توجه به تغییرات گسترده آموزشی تدارک ببینند.
