فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: گرچه مطالعات زیادی در خصوص اثرات سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی در التیام زخم انجام گرفته، اما هنوز هم اثرات ترمیمی این سلول‌ها قابل بحث ‌هستند. بر این مبنا، مطالعه حاضر به بررسی اثر سلول‌های بنیادی مزانشیمی بر التیام زخم‌های دیابتی و سنتز کلاژن در بافت پوست در مدل حیوانی پرداخته است.مواد و روش ها: طی این تحقیق تجربی-آزمایشگاهی بافت چربی شکمی از مراجعه‌کنندگان جهت ابدومینوپلاستی تهیه گردید. سلول‌های مزانشیمی جداسازی شده و مورد ارزیابی میکروسکوپی و فلوسایتومتری قرار گرفتند.  استرپتوزوتوسین جهت القای دیابت در 10 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار مورد استفاده قرار گرفت. زخمهایی به قطر 8/0 سانتیمتر توسط پانچ بیوپسی در ناحیه پشت موشهای دیابتی ایجاد شد. حیوانات به دو گروه شاهد (تیمار نشده) و تیمار با سلول‌های مزانشیمی تقسیم‌بندی گردیدند. پس از تیمار، التیام زخم به روش فتوگرافی در روزهای 7، 14 و 21 بررسی شد و سنتز کلاژن با رنگ‌آمیزی ماسون تری‌کروم ارزیابی گردید.نتایج: داده های مشاهده‌ای نشان دادند که سرعت التیام زخم در گروه تیمار نسبت به گروه شاهد بیشتر بود. 21 روز بعد از تیمار، تراکم رشته‌های کلاژن، شکل‌گیری عروق بافتی و نظم رشته‌های کلاژن در گروه تیمار از کیفیت بیشتری نسبت به گروه کنترل برخوردار بود.نتیجه گیری: اسپری کردن سلول‌‌های بنیادی مزانشیمی مشتق شده از بافت چربی در ناحیه زخم دیابتی می‌‌تواند سبب افزایش سنتز کلاژن در ناحیه زخم و تسریع ترمیم زخم دیابتی گردد. بر این مبنا استفاده از این سلول‌ها می‌‌تواند در سلول‌ درمانی زخم‌ها مورد توجه قرار گیرد.