رویکرد انتقادی به حصر اخلاق در تعریف فضیلت گرایانه
نویسندگان
1 دانشیار گروه شیعه شناسی پردیس فارابی دانشگاه تهران
doi
0492چکیده
نگرش غالب اخلاقپژوهان اسلامی در هویت معرفتی اخلاق، همواره فروکاستن آن به صفات و نک هیئتهای راسخ نفسانی انسان بوده است. ایده اصلی این پژوهش آن است که در عین التزام به اهمیت صفات درونی، با توجه به مستندات متعدد از جمله رویکردهای جدید در حوزه اخلاق اجتماعی بهخصوص جنبههای کاربردی و حرفهای آن، رفتارهای بیرونی جایگاه ویژهتری در مفهومیابی اخلاق به دست خواهند آورد. البته با رویکرد انصافنگرانه علل تمرکز بر تعریف اخلاق به صفات نفسانی به صورت مستقل ارائه گردید؛ با تحفظ بر این اصل که مراد از فضیلتگرایی در این تحقیق بیشتر تعریف اخلاق به فضیلت است نه الزاماً مکتب فضیلتگرایی که در مقابل وظیفهگرایی، غایتگرایی و قراردادگرایی است، هرچند این نگاه صفتمحوری در اخلاق بیتأثیر از اندیشههای مکتب فضیلتگرایی نیست.