بررسی و رتبهبندی مناطق شهری براساس شاخصهای مسکن (نمونه موردی: ایران)
نویسندگان
1 استاد دانشکده جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه تبریز
2 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه تبریز
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا و برنامهریزی، دانشگاه تبریز
doi
چکیده
شاخصهای مسکن بهعنوان شالوده اصلی یک برنامه جامع و ابزاری ضروری برای بیان ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، زیستمحیطی و کالبدی مسکن، از جایگاه ویژهای در امر برنامهریزی مسکن برخوردارند. پژوهش حاضر برای شناخت، تحلیل و رتبهبندی استانهای کشور از جهت شاخصهای مسکن شهری انجام یافته است، در این راستا ابتدا دادههای مربوط به 18 شاخص منتخب بخش مسکن از نتایج سرشماری نفوس و مسکن 1390 در مقیاس نقاط شهری استان استخراج شد سپس با استفاده از دو روش تحلیل مؤلفههای اصلی (PCA) و تحلیل خوشهای (Cluster Analysis)به شناخت، تحلیل و رتبهبندی وضعیت استانها نسبت به شاخصهای منتخب پرداخته شد. نتایج حاصل از رتبهبندی براساس روش تحلیل مؤلفه اصلی نشان داد، استانهای یزد و اصفهان بهترتیب با شاخص ترکیبی 010/4 و 671/2 رتبه اول و دوم را به خود اختصاص دادند. همچنین براساس روش تحلیل خوشهای، استانهای کشور در چهار خوشه طبقهبندی شدهاند که استانهای یزد، اصفهان، کهکیلویه و بویراحمد، چهارمحال بختیاری، سمنان، البرز، تهران، مرکزی، فارس در خوشه اول و استان سیستان و بلوچستان در خوشه چهارم قرار گرفتهاند.