فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: دیابت بیماری متابولیکی شایعی است که به اختلال در سنتز گلیکوژن کبدی منجرمی شود. پژوهش حاضر به تأثیر هشت هفته تمرین تناوبی  شدید (HIIT) و مصرف کافئین بر بیان گلیکوژن سنتاز (GYS2) و میزان گلیکوژن کبدی موش های بزرگ آزمایشگاهی دیابتی می‌پردازد. مواد و روش ها: در یک مطالعه‌ی حیوانی بالینی- مداخله‌ای 50 سر موش بزرگ آزمایشگاهی ویستار که با استروپتوزوسین القا دیابت شدند به 5 گروه مساوی کنترل (C)، دیابتی (D)، دیابتی با مکمل (D+CAF)، دیابتی با تمرین (D+T)، دیابتی با مکمل و تمرین (D+CAF+T) تقسیم شدند. برنامه‌ی تمرین شامل هشت هفته، هفته‌ای 5 جلسه (6 تا 12 وهله 2 دقیقه‌ای با شدت 90-85 درصد سرعت ماگزیمم) بود و هفته‌ای پنج روز  mg/kg70 کافئین هیدراته تزریق شد. بعد از بیهوش کردن موش ها، بافت کبد استخراج و میزان بیان  GYS2و گلیکوژن کبدی ارزیابی شد. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های t مستقل و تحلیل واریانس دو راهه در سطح معناداری (P<0.05) انجام شد. نتایج: القای دیابت باعث کاهش معنی‌دار گلیکوژن کبدی و بیان GYS2 شد (۰۰1/۰>P). همچنین کافئین (۰0۱/۰>P) و HIIT (۰24/۰=P) هر دو موجب افزایش معنی‌دار GYS2 شدند که مصرف کافئین با اندازه اثر 44 درصدی تاثیر بیشتری داشت. همچنین HIIT (529/۰=P) و کافئین (761/۰=P) هیچ کدام بتنهایی  و در ترکیب با هم (12/۰=P) موجب افزایش معنی‌دار گلیکوژن کبدی نشدند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق، احتمالاً بتوان تمرینات HIIT و مصرف کافئین را به‌عنوان مداخله‌ی مؤثر در بهبود بیان GYS2 پیشنهاد داد. هر چند اظهار نظر صریح تحقیقات بیشتری را در این زمینه می طلبد.