فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: سکته قلبی یکی از عوامل اصلی مرگ و میر در دنیاست و فعالیت ورزشی از مؤثرترین راه‌ها در پیشگیری از این عامل تهدید کننده زندگی است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر تمرین استقامتی بر استرس اکسایشی ناشی از ایسکمی القایی در قلب موش‌های صحرایی نر سالم بود. مواد و روش ها: تعداد 32 سر موش صحرایی نر دوماهه نژاد ویستار مورد استفاده قرار گرفت. موش‌های صحرایی پس از یک هفته سازگاری با محیط جدید، به طور تصادفی در چهار گروه تیماری هر کدام با هشت سر موش صحرایی به ترتیب شامل: 1) گروه­ کنترل سالم، 2) گروه کنترل بیمار، 3) گروه تمرین سالم و 4) گروه تمرین بیمار بودند. گروه­های تمرینی سالم و بیمار به مدت هشت هفته تمرین استقامتی فزاینده را اجرا کردند. برای القای ایسکمی، هر سر موش صحرایی، ایزوپروترنول (85 میلی­گرم/کیلوگرم) را در دو روز متوالی و به صورت درون صفاقی دریافت کرد. در انتهای دوره آزمایش، پس از بیهوشی موش­ها و جداسازی با Ice- cold saline شستشو، سپس هموژنیزاسیون بافت قلب انجام شد. فعالیت آنزیم­هـای سوپراکـسید دیـسموتاز، گلوتـاتیون پراکسیداز، کاتالاز و میلوپراکسیداز با استفاده از کیت­های اختصاصی و سوپرناتانت جهت بررسی میزان فعالیت آنتی اکسیدانی با استفاده از روش الایزا، اندازه­گیری شدند و داده­ها با روش آنالیز واریانس یک‌راهه در سطح معنی­داری p≥0.05 تعیین گردید. نتایج: ایسکمی قلبی باعث کاهش معنی­دار فعالیت آنزیم­های آنتی­اکسیدانی و افزایش پراکسیداسیون لیپیدی نسبت به گروه کنترل سالم (p=0.001) و تمرین شد (p=0.002). همچنین، هشت هفته تمرین استقامتی بدون ایسکمی باعث افزایش فعالیت آنزیم­های آنتی­اکسیدانی (p=0.002) و کاهش میلوپراکسیداز نسبت به گروه بیمار شد (p=0.001). نتیجه‌گیری: تمرین استقامتی فزاینده از طریق کاهش استرس اکسیداتیو می­تواند در برابر آسیب‌های استرس اکسیداتیو ناشی از تزریق ایزوپروترنول، اثرات درمانی چشمگیری داشته باشد و احتمالاً عوارض ناشی از نارسایی ایسکمی قلب را کاهش دهد.