تأثیر یک دوره تمرین تناوبی با شدت بالا بر محتوای پروتئینهای AMPK و PGC-1α در بافت عضله قلب موشهای صحرایی مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 واحد هشتگرد، دانشگاه آزاد اسلامی، البرز، ایران
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
10.22070/daneshmed.2021.12950.0چکیده
مقدمه و هدف: پروتئینهای AMPK و PGC-1α از عوامل مهم در تنظیم فرآیندهایی مانند بایوژنز میتوکندری، حفظ تعادل انرژی داخل سلولی هستند که بیماری دیابت میتواند در عملکردهای این پروتئینها اختلال ایجاد کند. هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر یک دوره تمرین تناوبی با شدت بالا بر محتوای پروتئینهای AMPK و PGC-1α در بافت عضله قلب موشهای صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع 2 میباشد. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 12 سر موش صحرایی نر 2 ماهه از نژاد اسپراگوداولی با میانگین وزنی 20±270 گرم انتخاب و پس از دیابتی شدن از طریق القاء استرپتوزوتوسین و نیکوتینآمید به روش تصادفی به 2 گروه، تمرین و کنترل (هر گروه 6 سر) تقسیم شدند. گروه تمرین 4 روز در هفته به مدت 8 هفته به تمرین HIIT مطابق با برنامه تمرینی پرداختند؛ در حالی که گروه کنترل هیچگونه برنامه تمرینی نداشتند. همچنین موشهای صحرایی هیچگونه درمانی با انسولین را در طول دوره پژوهش نداشتند. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون تی مستقل استفاده شد. نتایج: افزایش معنیداری در محتوای پروتئینهای AMPK (001/0P=) و PGC-1α (0001/0P=) در گروه تمرین HIIT نسبت به کنترل مشاهده شد. نتیجهگیری: نتایج نشان دادند که تمرین HIIT با افزایش محتوای پروتئینهای AMPK و PGC-1α میتواند در افزایش ATP و همچنین افزایش بیوژنز میتوکندیریایی تاثیرگذار باشد.