تأثیر تمرینات هوازی و اینتروال همراه با مصرف مکمل آستاگزانتین بر بیومارکرهای قلبی و مقاومت انسولینی در موش صحرایی نر دیابتی نوع 2
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی, دانشکده تربیت بدنی, دانشگاه ارومیه, ارومیه, ایران
2 گروه فیزیولوژی, دانشکده پزشکی, دانشگاه علوم پزشکی ارومیه, ارومیه, ایران
3 گروه فیزیولوژی ورزشی, دانشکده تربیت بدنی, دانشگاه ارومیه, ارومیه, ایران
doi
10.22070/daneshmed.2020.3053چکیده
مقدمه و هدف: با توسعه چشمگیر دیابت محصولات طبیعی همانند آنتیاکسیدانها بطور گستردهای برای کاهش پیشرفت عوارض دیابت به کار برده می شوند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر همزمان دو شیوه تمرین هوازی و اینتروال همراه با مکمل استاگزانتین بر سطوح بیومارکرهای قلبی و مقاومت انسولینی رت های دیابتی نوع 2 انجام شد. مواد و روش ها: 35 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار پس از القای دیابت بطور تصادفی در 7 گروه شامل دیابتی کنترل, دیابتی شم, دیابت+هوازی+مکمل, دیابت+اینتروال+مکمل, دیابت+اینتروال, دیابت+هوازی, دیابت+مکمل قرار گرفتند. تمرینات اینتروال به مدت 8 هفته با 5 جلسه در هفته با شدت 80 درصد Vo2max و تمرینات هوازی با شدت 65 تا 75 درصد Vo2max روی تردمیل اجرا شد. گروه های مکمل بعد از هر جلسه تمرینی روزانه 3 میلیگرم آستاگزانتین بصورت گاواژ دریافت کردند. سطوح سرمی پپتید ناتریورتیک نوع پرو B آمینوترمینال و تروپونین قلبی نوع T با الایزا و مقاومت انسولینی با HOMA-IR اندازه گیری شد و برای تجزیه وتحلیل داده ها آزمون آنالیز واریانس یک راهه بکاربرده شد. نتایج: سطوح NTproBNP و CTnT بعد از هشت هفته ترکیب تمرین هوازی و اینتروال همراه با مصرف مکمل در مقایسه با گروه کنترل اختلاف معنیداری نشان داد (05/0>P) اما تفاوت ها نسبت به گروه مکمل و هردو شیوه تمرینی معنیدار نبود (05/0<P). مقاومت انسولینی نیز در همه گروهها به غیر از گروه شم تفاوت معنی داری را نسبت به گروه کنترل نشان داد (05/0>P). نتیجهگیری: نتایج نشان داد ترکیب هر دو مداخله تمرین و مکمل ممکن است بواسطه اثرات آنتیاکسیدانی خود با کاهش آسیب استرس اکسیداتیو از آسیب کاردیومیوپاتی دیابتی پیشگیری کنند اما با اثر تقویتی مضاعف همراه نبود.