ارزیابی مصادیق رویکرد ارفاقی نسبت به متهمان در فرآیند تحقیقات مقدماتی و چالش های پیرامون کاربست آن در حقوق ایران و فرانسه

نویسندگان
doi
10.22080/lps.2025.29226.1747
چکیده

اصلاح، درمان و بازسازگاری بزهکاران به‌عنوان نتیجه دستاوردهای جرم‌شناسی بالینی، اهمیت وافری در حقوق کیفری نوین دارد. که همین امر منجر به شکل‌گیری سیاست جنایی مبتنی بر تسامح و مداراگرانه نسبت به بزهکاران جرائم کم اهمیت و مجرمان اتفاقی و همچنین محروم کردن بزهکاران جرائم مهم از ارفاقات نوین در اکثر نظام های حقوقی خاصه ایران و فرانسه گشته است. نتایج پژوهش پیش رو حاکی از این است که مصادیق رویکردهای ارفاقی در حقوق ایران در فرآیند تحقیقات مقدماتی از جمله اعطای فرصت به متهم، تعویق تعقیب، ترک تعقیب و بایگانی نمودن پرونده، هر چند از منظر روش و نحوه اجرا با نهادهای مصرحه در حقوق فرانسه از جمله مصالحه کیفری، جایگزین های تعقیب یا معامله اتهام تفاوت هایی دارد؛ لکن از لحاظ قابلیت، کارآمدی و هدفمندی دارای نتایج یکسان می باشد و هر دو با الهام از الگوهای مداراگرایانه، مؤلفه های اصلاحی و ترمیمی را نسبت به متهمان در جرم شناسی بالینی مدنظر قرار داده اند. مع الوصف؛ نگارنده در پژوهش پیش رو با روش توصیفی تحلیلی و با عنایت به قوانین کیفری کشورهای ایران و فرانسه در پی ارزیابی مؤلفه های رویکرد ارفاقی نسبت به بزهکاران و چالش های پیرامون کاربست آن در پرتو سیاست جنایی قضایی ایران و فرانسه می باشد.