بررسی اثربخشی آموزش خودشفقتی بر مدیریت عملکرد خانوادگی پرستاران
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات سلامت جامعه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 مرکز تحقیقات سلامت جامعه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
3 مرکز تحقیقات توسعه علوم پرستاری و مامایی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
doi
10.22070/daneshmed.2020.3055چکیده
مقدمه و هدف: ایفای نقش پرستاران در رهبری تیم سلامت بسیار حائز اهمیت است؛ اما به دلیل برخی مشکلات مربوط به محیط کار، ممکن است در ایفای نقشهای خانوادگی مانند نقش همسری، مادری و در توجه به خود با تعارضاتی مواجه گردند. مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودشفقتی بر مدیریت عملکرد خانوادگی پرستاران صورت گرفته است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک پژوهش نیمه تجربی با طراحی پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل است که در سال 1397 انجام شد. نمونه پژوهش را 60 نفر از پرستاران شاغل در بخشهای روانپزشکی بیمارستان شهید مدرس اصفهان که واجد معیارهای ورود به مطالعه بودند تشکیل دادند. نمونهها بصورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی با نرم افزار تلفن همراه به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده شدند. گروه مداخله در هشت جلسه 90 دقیقه ای آموزش گروهی خودشفقتی شرکت کردند؛ اما این مداخله بر روی گروه کنترل انجام نشد. ابزار جمعآوری دادهها قبل و بعد از مداخله، مقیاس سنجش عملکرد خانوادگی اپشتاین بود. دادهها از طریق آزمونهای توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد، فراوانی، درصد فراوانی) و استنباطی (تی مستقل، تی زوجی، کای اسکوئر) در نرمافزار SPSS نسخه 14 تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: نمره مدیریت عملکرد خانواده قبل از آموزش در گروه مداخله 92/42 ± 13/132 و در گروه کنترل 78/26 ± 47/126 بود که تفاوت معناداری نداشت (05/0< P). بعد از مداخله، میانگین نمرات در گروه مداخله به 05/39 ± 96/160 و در گروه کنترل 36/37 ± 63/127 گزارش شد که تفاوت معنادار داشت (01/0>P). نتیجهگیری: آموزش خودشفقتی بر مدیریت عملکرد خانوادگی پرستاران شاغل در بخشهای روانپزشکی مؤثر بود؛ بنابراین این آموزشها میتواند در کنترل بخشی از تعارضات کار- خانواده مؤثر باشد و پیشنهاد میشود در برنامه آموزشی پرستاران مورد توجه قرار گیرد.