استفاده صلحآمیز از فناوری هستهای از منظر حق بر توسعه برای جمهوری اسلامی ایران (با تأکید بر بازنمایی آن در رسانهها و اندیشکدههای آمریکایی)
نویسندگان
doi
10.22034/imrl.2022.150202چکیده
فناوری هستهای، در کنار کاربردهای نظامی و بازدارنده خود، دارای قابلیت استفاده صلحآمیز برای حق بر توسعه کشورها است و این امکان در سالهای متمادی، کانون توجه بسیاری از حقوقدانان بوده است. این مقاله، با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای و اسنادی و بهرهگیری از آنچه که در رسانههای بینالمللی بازتاب یافته، درصدد پاسخگویی به این سؤال است که استفاده کشورها، از جمله ایران از انرژی صلحآمیز هستهای در راستای «حق بر توسعه» چگونه با موازین حقوق بینالملل، قابل ارزیابی است؟ در پاسخ به این سؤال، این فرضیه مطرح میشود مادامی که یک قاعده مسلم حقوق بینالملل، حق بر توسعه فناوری و دانش صلحآمیز هستهای را از دولتها سلب نکرده باشد، توسعه در کلیت آن از جمله در حوزه فناوری هستهای نه تنها ممنوع نبوده، بلکه میتواند در راستای «حق بر توسعه» و حقوقبشر و نیز بهموجب حقوق بینالملل عام مجاز باشد. رسانههای برونمرزی نیز میتوانند این موضوع را به یک مطالبه جهانی، خصوصاً برای کشورهای در حال توسعه مانند ایران از نهادهای بینالمللی، قدرتهای بزرگ و صاحبان باشگاه هستهای در جامعه بینالمللی و جنبش نم (NAM) تبدیل نمایند.
