فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: تنظیم ژن‌های گلوکونئوژنز کبدی، یکی از سازوکارهای مهم برای درمان دیابت نوع 2 است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر تمرینات هوازی بر بیان ژن‌های HNF-4α و G6Pase در بافت کبد‌ موش‌های صحرایی نر دیابتی نوع 2 ناشی از نیکوتین‌آمید- استرپتوزوتوسین است. مواد و روش ها: این طرح به صورت مطالعه مداخله‌ای تجربی روی 18 سر موش صحرایی نر با میانگین وزن 20±220 گرم، در گروه‌های کنترل دیابتی و دیابتی هوازی به مدت 10 هفته انجام شد. آزمودنی‌ها ابتدا با نیکوتین‌آمید- استرپتوزوتوسین دیابتی شدند سپس در دو گروه کنترل دیابتی و دیابتی هوازی به صورت تصادفی جایگزین شدند. برنامه تمرینی 10 هفته و پنج روز در هفته، به مدت 50-15 دقیقه و سرعت 26-16 متر/دقیقه، با افزایش تدریجی زمان و سرعت بود. موش‌های صحرایی، 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی، بی‌هوش و جراحی شدند. خون‌گیری و اندازه گیری شاخص های تحقیق صورت گرفت. میزان بیان پروتئین‌های HNF-4α و‌ G6Pase کبدی موش‌‌ها با روش RT-PCR انجام شد. مقایسه با آزمون تی‌ مستقل و در سطح معنی‌داری 05/0<P < /span> انجام پذیرفت. نتایج: تغییرات بیان پروتئین‌های HNF-4α و G6Pase بین دو گروه دیابتی هوازی و کنترل دیابتی تفاوت معنی داری نداشت. همچنین تمرین هوازی باعث کاهش معنی‌دار گلوکز سرمی، افزایش معنی‌دار سطوح انسولین و کاهش شاخص مقاومت به انسولین در گروه تمرین هوازی نسبت به گروه کنترل شد. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج تحقیق، ساز و کارهای درگیر در بهبود نیم‌رخ گلیسمیک با تمرینات هوازی در شرایط دیابتی را نمی‌توان به تغییر در بیان ژن‌های HNF-4α و G6Pase نسبت داد.