فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: آلفا آمیلاز از آنزیم‌های هیدرولازی در تجزیه نشاسته است و کاربردهای وسیعی در زیست‌فناوری و صنایع مختلف دارد اما همانند سایر آنزیم‌ها حساسیت و پایداری پایین، باعث محدودیت استفاده از آن می‌شود. تثبیت آنزیم، بهترین روش برای افزایش پایداری آن‌ها است. مواد و روش ها: در این پژوهش برای اولین بار، تثبیت آلفا آمیلاز درون نانوکپسول‌های ساخته شده از پلیمرهای کیتوزان و دکستران سولفات انجام شد. نانوکپسول دیگری نیز پس از عامل دار کردن کیتوزان با گروه کربوکسیل ساخته شد و بازده تثبیت و حساسیت به pH آنها در نانوکپسول‌های سنتز شده با نسبت‌های مختلف دکستران سولفات مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: بازده تثبیت آلفا آمیلاز در نانوکپسول معمولی و نانوکپسول با کیتوزان عامل دار به ترتیب برابر با 70 و 80 درصد بود. میزان کپسوله شدن در نانوکپسول‌های کربوکسیل‌دار همواره بیشتر از نانوکپسول‌های معمولی بوده و این روند در مورد تمام نسبت‌های مختلف دکستران سولفات مشاهده شد. به علاوه این نانوکپسول رفتار حساس به pH‌ را به خوبی از خود نشان داد. از سوی دیگر میزان تورم و سرعت رهاسازی آنزیم در pH‌های 1.2، 5 و 7.4 در نانوکپسول کربوکسیله کاهش یافت و در نتیجه نانوکپسولی پایدارتر و با سرعت رهایش آهسته‌تر به دست آمد (001/0 p < /span><). به علاوه این نانو کپسول در محافظت از فعالیت آنزیم در برابر شرایط محیطی نیز موفق بود. نتیجه‌گیری: با کربوکسیله کردن، خواص سطحی کیتوزان بهبود یافت و نانوذره پایدارتری نسبت به کیتوزان معمولی حاصل شد؛ بنابراین از این نوع نانوکپسول می‌توان برای تحویل خوراکی بسیاری از داروها به خصوص مولکول‌های پروتئینی استفاده کرد.