تأثیر تمرین تداومی و محدودیت کالریایی متناوب (ICR) بر بیان ژن miR-146a و سطوح TNF-α و IL-6 زنان چاق
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، ایران.
2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، ایران.
3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، ایران.
doi
چکیده
مقدمه و هدف: چاقی یک بیماری چندعاملی میباشد که عوامل محیطی و ژنتیکی در آن دخالت دارند و با بر هم زدن هومئوستاز متابولیسم چربی میتواند باعث بروز اختلالات متعدد گردد. در میان ساز و کارهای مختلف که زمینه ساز ایجاد تفاوتهای بین فردی در چاقی میشود، عوامل اپیژنتیکی در بیان ژنهای مرتبط نقش تعیین کنندهای دارند. همچنین تأثیر تمرین تداومی همراه با محدودیت کالریک بر میزان برخی از سایتوکاین های التهابی به طور جدی بررسی نشده است. لذا، مطالعه حاضر با هدف تعیین تأثیر تمرین تداومی به همراه رژیم غذایی متناوب (ICR) بر بیان miR-146a و میزان TNF-α وIL-6 خون محیطی زنان چاق انجام شد. مواد و روش ها: 27 زن میانسال چاق به مدت ۸ هفته در سه گروه همگن کنترل ،ICR و تمرین تداومی همراه با ICR شرکت نمودند؛ میزان بیان miR-146a و سطوح پلاسمایی TNF-α و IL-6 طی 72 ساعت قبل و بعد از دوره تمرین ارزیابی شد. دادهها با استفاده از آزمونهای شاپیرو-ویلک، تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی داری 05/0>α تجزیه و تحلیل شد. یافتهها: نتایج در گروه تمرینی همراه با ICR ، افزایش معنی دار در میزان بیانmiR-146a و کاهش در میزان TNF-α و IL-6 را نشان داد(p<0.05) . ولی در گروه ICR ، کاهش سطح IL6، TNF-α نسبت به گروه کنترل معنادار نبود(P>0.05) . نتیجهگیری: تمرین تداومی و ICR بر افزایش بیان ژن miR-146a تأثیر داشته و هرگاه تمرین با ICR همراه باشد این اثر چندین برابر شده و در کاهش التهاب مزمن (TNF-α وIL-6) نقش به سزایی خواهد داشت.