متیلاسیون ژن اینترفرون گاما در بیماران مواجهه یافته با سولفورموستارد

نویسندگان

1 مرکز تحقیقات تنظیم پاسخ های ایمنی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

2 گروه بیوشیمی و بیوفیزیک، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 مرکز تحقیقات تنظیم پاسخ های ایمنی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران

4 گروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی شاهد، تهران، ایران

5 گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی زنجان، ایران

6 گروه تخصصی ژنتیک مولکولی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران

doi
چکیده

مقدمه و هدف: اینترفرون گاما یکی از سایتوکین‌های مهم در بروز بیماری‌های التهابی مزمن ریوی مانند آسم و COPD است. متیلاسیون نواحی CPG پروموتری این ژن می‌تواند تحت تاثیر موادشیمیایی و سمی مختلف دچار تغییر‌شود که این تغییرات در بروز بیماری‌های مزمن ریوی و شدت آن نقش دارد. در این مطالعه به بررسی اثر ماده شیمیایی سولفورموستارد بر وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن اینترفرون گاما و ارتباط آن با شدت بیماری ریوی در جانبازان شیمیایی با مشکلات تاخیری ریوی پرداخته شده است. مواد و روش‌ها: در این مطالعه، 46 فرد مواجهه یافته با علائم خفیف تا متوسط ریوی، 45 فرد مواجهه یافته با علائم شدید ریوی و 41فرد مواجهه نیافته به‌عنوان گروه کنترل انتخاب شدند.کیفیت و کمیت DNAهای استخراج ‌شده از خون این افراد موردبررسی قرارگرفته و نمونه‌های مناسب پس از تیمار با  بی‌سولفیت ازنظر وضعیت متیلاسیون پروموتر ژن IFN-γ از طریق تست MSP < /span> مورد بررسی قرار گرفتند.   نتایج: سطح متیلاسیون پروموتور ژن IFN-γ در گروه مواجهه یافته با مشکلات خفیف تا متوسط افزایش معناداری و در گروه مواجهه یافته با مشکلات شدیدکاهش معناداری نسبت به گروه کنترل داشت. سطح فاکتورهای اسپیرومتری در افراد دارای DNA متیله بیش از افراد دارای DNA غیر متیله بود.   نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های به دست آمده می‌توان پیشنهاد داد که افزایش متیلاسیون نواحی پروموتوری و احتمالا تغییر بیان ژنIFN-γ در مواجهه یافتگان با گاز خردل می‌تواند تاثیر مثبتی بر روی عملکرد ریه داشته باشد.