اثر نوبیلتین بر آپوپتوز در مغز میانی ونئواستریاتوم در مدل تجربی بیماری پارکینسون القاشده با تزریق داخل نیگرال لیپوپلی ساکارید در موش صحرایی
نویسندگان
1 گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
4 مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
5 گروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
6 مرکز تحقیقات نوروفیزیولوژی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
10.22070/dmed.27.142.9چکیده
مقدمه و هدف: نوبیلتین ، فلانوئید موجود در مرکبات است. خاصیت آنتیاکسیدانی و ضدالتهابی و ضد آپوپتوزی نوبیلتین در بسیاری از مطالعات اخیر مشاهده شده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی اثر نوبیلتین بر شدت آپوپتوز در مدل تجربی بیماری پارکینسون ایجاد شده با تزریق داخل نیگرال لیپوپلی ساکارید در موش صحرایی بود. مواد و روشها: موشهای صحرایی نر (28n =) به چهار گروه شم، شم تحت تیمار با نوبیلتین، ضایعه دیده و ضایعه دیده تحت درمان با نوبیلتین تقسیم شدند. با تزریق 5 میکروگرم لیپوپلیساکارید داخل سمت راست ناحیه جسم سیاه موشهای صحرایی در سیستم نیگرااستریاتال ضایعه ایجاد شد. نوبیلتین به میزان 10 میلیگرم بر کیلوگرم از یک ساعت بعد از جراحی تا یک هفته بعد آن به طور روزانه و به شکل خوراکی تجویز شد. در پایان هفته اول پس از جراحی هموژنه بافتی تهیه شده و اندازهگیری شاخص شدت آپوپتوز انجام شد. یافتهها: نتایج نشان داد که درمان با نوبیلتین به کاهش معنیدار میزان DNA fragmentation در گروه LPS تیمارشده با نوبیلیین در مقایسه با گروه LPS در مغز میانی منجر شد (P<0.05). نتیجهگیری: تجویز نوبیلتین به موشهای پارکینسونی شده با لیپوپلیساکارید موجب کاهش آپوپتوز میشود و احتمالاً میتواند در درمان کمکی بیماری پارکینسون تأثیر داشته باشد.