فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: افزایش مالون‏دی‏آلدئید‏ و کاهش ظرفیت تام آنتی‏اکسیدانی مرتبط با گلوکز خون بالا، مقاومت به انسولین در دیابت نوع 2 موجب تخریب بافت و ساختار بیضه می‏شود. هدف مطالعه حاضر تأثیر شدت‏های مختلف تمرین هوازی بر سطوح سرمی مالون‏دی‏آلدئید‏، ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی و ساختار بیضه موش‌های صحرایی نر دیابتی بود.   روش بررسی: در این مطالعه تجربی 46 ﺳﺮ موش صحرایی از ﻧﮋاد ویﺴﺘﺎر ﺑﺎ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ وزن 45±205 ﮔﺮم به‌طور ﺗﺼﺎدﻓﯽ در چهار ﮔﺮوه ﮐﻨﺘﺮل سالم‏ بی تمرین، کنترل دیابتی بی تمرین، دیابتی تمرین تداومی با شدت متوسط (MICT) و دیابتی تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. گروه‏های تمرینی برنامه تمرین را به مدت 10 هفته اجرا کردند. داده‎ﻫﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آزﻣﻮن ﺗﺤﻠﯿﻞ واریﺎﻧﺲ یک‌طرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معناداری 05/0 بررسی شدند.   نتایج: تمرین MICT و HIIT موجب کاهش معنادار قند خون ناشتا، MDA و افزایش معنادار TAC در گروه‏های تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد (05/0≥P < /span>). 10 هفته تمرین MICT و HIIT موجب ﺑﻬﺒـﻮد ساختار بیضه بویژه حجم لوله‏های منی ساز، حجم کل بیضه، حجم بافت بینابینی، قطر لوله منی ساز و وزن بیضه چپ در گروه‏های تمرین دیابتی نسبت به گروه کنترل دیابتی شد (05/0≥P < /span>). بین تغییرات حاصل شده دو روش تمرینی MICT و HIIT تفاوت معناداری در متغیرهای وابسته مشاهده نشد (05/0≤P < /span>).   نتیجه‌گیری: به نظر می‎رسد دو روش تمرینی MICT و HIIT از طریق کاهش قند خون، شاخص مقاومت به انسولین و سطح سرمی MDA و TAC، ﺗأﺛﯿﺮات مثبت در ﺑﻬﺒـﻮد ساختار بیضه موش‌های صحرایی دیﺎﺑﺘـﯽ ﺷﻮد. با این دو روش تمرینی تأثیرات متفاوتی در متغیرهای ذکر شده نداشتند.