فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه و هدف: لیشمانیوز یک معضل بهداشت عمومی است که  توسط گونه­ های مختلف لیشمانیا ایجاد می­شود. القای اپوپتوز در ماکروفاژهای آلوده از مکانیسم­های اصلی فرار انگل از سیستم ایمنی است. جلوگیری از اپوپتوز و تقویت توانایی کشندگی ماکروفاژها می­تواند در درمان و یا کنترل لیشمانیوز موثر باشد. در این مطالعه اثر نانوذره کیتوزان همراه شده با  پروتئین­های ترشحی-تراوشی لیشمانیا ماژور بر میزان اپوپتوز ماکروفاژها در مواجهه با لیشمانیا بررسی شده است.   مواد و روش­ها: پروتئین­های ترشحی-تراوشی از سوپرناتانت کشت لیشمانیا ماژور جدا شد. محدوده­ وزن مولکولی پروتئینی و غلظت آن به روشSDS-PAGE و برادفورد تعیین گردید. آنتی­­ژن­ها با نانوذره کیتوزان همراه شدند. همراه شدن آنتی­ژن و نانوذره به روش FTIR  تـأیید گردید. سمیت نانوذره بر ماکروفاژها به روش تست MTT تعیین گردید. موش­های آزمون در روزهای 0،10،21 به صورت داخل صفاقی با پروتئین­های ترشحی-تراوشی لیشمانیا ، نانوذره کیتوزان و پروتئین­های ترشحی-تراوشی لیشمانیا همراه شده با نانوذره کیتوزان تیمار شدند. بعد از 28 روز ماکروفاژها جدا شده و درصد اپوپتوز آن­ها در حضور و عدم حضور انگل به روش فلوسیتومتری بررسی گردید.   نتایج: بیشینه تولید پروتئین­های ترشحی-تراوشی لیشمانیا ماژور 72 ساعت بعد از کشت انگل است. پروتئین­ها در محدوده 110-35 کیلودالتون قرار دارند. در غلظت 250 μg/ml  بیشترین درصد همراهی با نانوذره برابر%76 دیده می­شود. نتایج MTT عدم سمیت تمامی غلظت­های نانوذره کیتوزان همراه شده با پروتیین های ترشحی-تراوشی را  تایید کرد. نتایج حاصل از سنجش اپوپتوز به روش انکسین نشان داد که میزان اپوپتوز در ماکروفاژهای تیمار شده با نانوذره کیتوزان و کیتوزان همراه شده با پروتیین‌های ترشحی-تراوشی به طور معنی داری (P≤0.05) از ماکروفازهای تیمار نشده کمتر است.   نتیجه­گیری: کیتوزان همراه شده با پروتئین­های ترشحی-تراوشی لیشمانیا می­تواند از راه کاهش اپوپتوز، توانایی ماکروفاژهای آلوده را در حذف انگل افزایش دهد.