اثر تمرینات بینایی و بینایی- حرکتی منتخب بر مؤلفههای ادراک بینایی وابسته به حرکت در کودکان دارای تنبلی چشم
نویسندگان
1 دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار. ایران
2 دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار. ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: مطابق با "فرضیهی حرکت"، مسئلهی مهم در رشد و تعدیل مؤلفههای ادراک بینایی، حرکات فعالانه و یا غیر فعالانه فرد نیست، بلکه توجه فرد به اشیاء و محرکهای مهم در اطراف خود است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر، بررسی "فرضیه حرکت" در ارتباط با مؤلفههای ادراک بینایی وابسته به حرکت در کودکان دارای تنبلی چشم بود. مواد و روشها: روش تحقیق در این پژوهش نیمه تجربی و در آن از طرح پیشآزمون- پسآزمون استفاده شده است. نمونههای این پژوهش شامل 30 نفر از کودکان 5 تا 8 سال دارای تنبلی چشم بودند که به صورت تصادفی از میان تمام کودکان مبتلا به تنبلی چشم شهرستان سبزوار در سال 1394 انتخاب شدند. سپس آزمودنیها بر اساس پیشآزمونها، به صورت تصادفی در سه گروه مختلف قرار گرفتند. گروه آزمایشی یک (تمرینات بینایی) و گروه آزمایشی دو (تمرینات بینایی – حرکتی) تمرینات خود را به مدت 4 هفته، 3 جلسه در هفته و به مدت 30 دقیقه در هر روز انجام دادند. گروه کنترل نیز در این مدت به فعالیتهای رومزه خود مشغول بود. در پایان نیز کلیه آزمودنیها در پسآزمون شرکت کردند. نتایج: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی LSD نشان داد که بین گروههای آزمایشی و کنترل در مؤلفههای ادراک عمق، تیزبینی پویا و تعقیب بینایی تفاوت معنیدار آماری وجود دارد، ولیکن تفاوتی بین گروههای آزمایشی یافت نشد. نتیجهگیری: بهطورکلی با توجه به نتایج تحقیق حاضر میتوان نتیجه گرفت که تمرینات بینایی از قبل طراحی شده (فعالانه، غیر فعالانه) موجب بهبود مؤلفههای ادراک عمق، تیزبینی پویا و تعقیب بینایی میگردد.