تأثیر استیل اِلکارنیتین بر واکنش گلیوز پس از ضایعه فشاری طناب نخاعی موش صحرایی بالغ
نویسندگان
1 گروه علوم تشریح و پاتولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
2 گروه علوم تشریح و پاتولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه شاهد، تهران، ایران
3 دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه و هدف: ضایعه فشاری بروی طناب نخاعی سبب بروز طیف وسیعی از اختلالات حسی و حرکتی میگردد. در این تحقیق سعی شد پس از ایجاد مدل فشاری بر نخاع موش صحرایی بالغ تغییرات بافتی بررسی شود. بدین منظور واکنش گلیوز با استفاده از روش ایمنوهیستوشیمی بابیان آنزیم CNP ase و GFAP < /span> و تأثیر استیل ال کارنیتین در این روند ارزیابی شد. مواد و روشها: 24 موش صحرایی نر نژاد اسپراگوداولی در 4 گروه بصورت تصادفی تقسیم شدند. پس از انجام لامینکتومی مهرههای 9 تا 11 پشتی با توجه به گروه مطالعه یا کنترل اعمال فشار (30 گرم بر واحد سطح) و تزریق روزانه داخل صفاقی استیل ال کارنیتین (300 میلیگرم) انجام شد. پس از 4 هفته تمامی نخاعها خارج و بررسی مورفومتری و ایمنوهیستوشیمی بهصورت میانگین ± خطای استاندارد بیان گردید. پس از مشخص نمودن توزیع دادهها برای مقایسه نتایج از آزمون تی و آنوای یکطرفه با نرمافزار SPSS Ver19 استفاده شد. نتایج: نتایج مورفومتری حاکی از کاهش تعداد سلولهای عصبی حرکتی به دنبال فشار مکانیکی است. استیل ال کارنیتین سبب کاهش این روند گردید (05/0 ≥ p). همچنین استیل ال کانیتین سبب کاهش سلولهای آستروسیت شد (05/0 ≥ p). نتیجهگیری: برای اولین بار استیل ال کارنیتین در واکنش گلیوز مطالعه و نتایج حاکی از کاهش آستروسیت ها و افزایش حدوداً سه برابر اولیگودندروسیت ها شد. با پیشفرض تولید میلین جهت مشخص شدن نقش بیشتر استیل ال کارنیتین پیشنهاد بررسی درازمدت و چگونگی انتقال پیام عصبی میگردد.